کتابخانه بالقرآن

مذاهب صفحه 601

صفحه 601

با در گذشت پیامبر اسلام((صلی الله علیه وآله)) همین عمر صحنه را عوض کرد و مسیر خلافت را از محور

اصلی آن منحرف ساخت.

با کمترین اندیشه، این حقیقت روشن می گردد که اگر از ابتدا خلافت در اختیار علی((علیه السلام)) با آن شخصیّت ممتاز از نظر علم و دادگری و سایر فضایل عالی اخلاقی، قرار می گرفت و امکانات وشرایط در سایه قدرت، فرصت مناسبی برای آن حضرت به

1439

وجود می آورد، چقدر مسلمین در سایه این قدرت می توانستند پیشروی کنند و از اقیانوس بیکران دانش حضرت علی((علیه السلام)) استفاده های شایان بنمایند; آیا در چنین عصر درخشانی دنیا مدینه فاضله نمی شد؟

آیا این کار خلفا که موجب شد بشریّت از پیشرفت های علمی و مزایای عالی انسانی محروم بماند، جنایت نبوده است؟ و آیا به کسانی که این چنین با حیثیّت دین و فضایل باارزش انسانی بازی می کنند، نباید بدبین باشیم؟ گذشته از جنایات و ضربه هایی که در زمان خلافت آن ها بر پیکر اسلام و مسلمین وارد شد که نقل آن ها با نوشتن نامه سازگار نیست.

یکی دیگر از نمونه های جنایت خلیفه دوّم، غایله بیعت گرفتن از حضرت علی((علیه السلام))پس از رحلت سول اکرم((صلی الله علیه وآله)) و آمدن به در خانه فاطمه زهرا((علیها السلام)) و آزردن آن یگانه بانوی اسلام است که در برخی از کتابهای معتبر اهل سنّت مانند کتاب «الامامه و السیاسه» صفحه 12 نقل شده است; با این که روایات فراوانی از خود

1440

اهل سنّت وارد شده که پیامبر اسلام((صلی الله علیه وآله)) درباره فاطمه زهرا((علیها السلام)) می فرمود که هر کس فاطمه را بیازارد، مرا آزرده است; آیا کسی که به اعتراف خود اهل سنّت، در آن صفحه جانگداز فاطمه((علیها السلام)) را آزرد - که این

خود آزردن پیامبر محسوب می گردد - مستحق لعن چیست؟