کتابخانه بالقرآن

مذاهب صفحه 612

صفحه 612

هم چنین در آیات دیگر قرآن، خداوند کسانی را که تهمت ناروا به زنان پاکدامن می زنند [نور، آیه 23]، قوم عاد را که حتی خداوند مرگ برای آنان خواسته است [هود، آیه 60]، فرعونیان [هود، آیه 99 - قصص، آیه 42] برخی از قوم یهود [نساء، آیه 46]، منافقان [توبه، آیه 68] و مشرکان را [فتح، آیه 6] و... لعن کرده و آنها را نفرین نموده است.

روایات گوناگونی نیز از حضرت رسول(ص) وارد شده است که با لحن های گوناگون، افرادی را لعن فرموده و آنها را با این

واژه نفرین کرده است؛ از جمله: خورنده ربا، موکّل و شاهدین و کاتبین ربا، میزان الحکمه، ج 8، ص 508، ح 17962.

کسی که میان مادر و فرزندش جدایی بیندازد، همان، ح 17963.

مردی را که لباس زن بپوشد همان، ص 509، ح 17965. و... اتفاقاً این سه روایت که در این جا مطرح شد، از طریق اهل سنت نقل شده و در کتب روایی اهل سنت آمده است.

بنابراین، ما مسلمانان، اعم از شیعه و سنی، معتقدیم که بر طبق آیات قرآن و سیره رسول خدا(ص)، نفرین در فرهنگ اسلامی وجود دارد. اما این نکته مهم است که ملاحظه کنیم مدار و محک «نفرین» کجاست؟

با توجه به آیات قرآن و روایات نقل شده از رسول خدا(ص)، برخی از افراد که مرتکب گناه بسیار بزرگ شده، با کردار ناپسند خود جامعه و نظام و کیان اسلامی را چه از لحاظ اخلاقی چه از حیث اجتماعی، سیاسی و اقتصادی به خطر انداخته، نسبت به پیامبر خدا(ص) و رسالت او بی ادبی و دشمنی می کنند؛ مستحق نفرین می باشند. بنابراین، در امور مهم و کلان، هیچ ایرادی ندارد که تخلف کننده، نفرین و لعن شود.

اما در امور غیر مهم و جزئی که لطمه ای به مسائل اخلاقی، اجتماعی و سیاسی جامعه اسلامی نمی زند؛ و همچنین نسبت به برخی افراد همچون مؤمنان و دوستان؛ نفرین نهی و منع شده است. ازاین رو، برخی روایات که نفرین را امری حَسَن و جایز تلقی کرده است، مقصود نفرین به افراد خاص و مرتکبان خطاهای بزرگ و اجتماعی می باشد. در این باب نگا: بحارالانوار، ج 72، باب 106 و 107.

نقض میثاق و شکست توبه ها موجب لعنت شود در انتها

نقض توبه