کتابخانه بالقرآن

مذاهب صفحه 849

صفحه 849

یکی از بزرگترین نقاط ضعف برنامه زندگی «شیخ»، همین است که با مسلمانانی که از عقائد کذائی او پیروی

نمی کردند، معامله کافر حربی می کرد، و برای جان و ناموس آنان ارزشی قائل نبود. کوتاه سخن اینکه، «محمد بن عبدالوهاب» به توحید، اما توحید غلطی که او می گفت دعوت می کرد و هر کس می پذیرفت خون و مالش سالم می ماند. و گرنه خون و مالش مانند کفار حربی حلال و مباح بود.

جنگهائی که «وهابیان» در «نجد» و خارج از «نجد» - از قبیل «یمن» و «حجاز» و اطراف «سوریه» و عراق» - می کردند، بر همین پایه قرار داشت. هر شهری که با جنگ و غلبه بر آن دست می یافتند، بر ایشان حلال بود. اگر می توانستند آن را جزو متصرفات و املاک خود قرار می دادند، والاّ به غنائمی که به دست آورده بودند، اکتفا می کردند [جزیره العرب فی القرن العشرین ص 341].

کسانی که با عقائد او موافقت می کردند، و دعوت او را می پذیرفتند می بایست با او بیعت نمایند. و اگر کسانی به مقابله برخیزند، باید کشته شوند، و اموالشان تقسیم گردد. طبق این رویه، مثلاً از اهالی یک قریه به نام «فصول» در شهر «احسا» سیصد مرد را به قتل رسانیدند و اموالشان را به غارت بردند (تاریخ المملکه العربیه السعودیه 1/51)

«شیخ محمد بن الوهاب» در سال 1206، در گذشت (در تاریخ تولد وفوت شیخ، غیر از 1115-1206 اقوال دیگر هم هست)، و پس از «شیخ محمد» هم، پیروان او به همین روش ادامه دادند. مثلاً در سال 1216، «امیر سعود» وهابی، سپاهی مرکب از بیست هزار مرد جنگی تجهیز کرد و به شهر کربلا حمله ور شد. کربلا در این ایام در نهایت شهرت و عظمت بود و زائران ایرانی و ترک و عرب بدان روی

می آوردند. «سعود» پس از محاصره شهر، سرانجام وارد آن گردید و کشتار سختی از مدافعین و ساکنین آن نمود.

سپاه «وهابی» آنچان رسوائی در شهر کربلا به بار آورد. که به وصف نمی گنجد پنج هزار تن یا بیشتر (تا بیست هزار هم نوشته اند) را به قتل رسانیدند. پس از آنکه «امیر سعود» از کارهای جنگی فراغت یافت، به طرف خزینه های حرم امام حسین (علیه السلام) متوجه شد. این خزائن، از اموال فراوان و اشیاء نفیسی انباشته بود، وی هر چه در آنجا یافت، برداشت و به غارت برد.

«کربلا» پس از این حادثه به وضعی درآمد که شعرا برای آن مرثیه می گفتند (تاریخ کربلا و حائر حسین (ع)، 172-174) «وهابیها» در مدت متجاوز از دوازده سال، گاه و ناگاه به شهر کربلا و اطراف آن ، و همین طور به شهر «نجف» حمله می بردند و غارت می کردند. نخستین این حملات هجوم در سال 1216بود، که شرح داده شد و این هجوم به نوشته عموم نویسندگان شیعه در روز «عید غدیر» آن سال انجام گرفته است.

حملات وهابیان متمرکز در نجد، به جده و مکه و مدینه و سوریه و عراق، بیش از آنست که در این جا بیان گردد. پیوسته جنگهای خونین حکومت عثمانی از طریق امراء مصر، و وهابیان وجود داشت. و گاهی بر اثر ضعف دولت عثمانی، وهابیان بر طائف و مکه و مدینه دست یافته و آثار و مشاهد اسلامی را ویران کرده و اموال را به غارت می بردند و سرانجام از آنجا به نجد طرد می شدند و عثمانیها تسلط خود را بر این مناطق با گماردن خاندان «شریف» بر ریاست حرمین حفظ می کردند.

در جنگ نخست