کتابخانه بالقرآن

مذاهب صفحه 872

صفحه 872

4 – پس از در گذشت پیامبر هر گونه توسل به آن حضرت بدعت و شرک است.

5 – سوگند به پیامبر و قرآن و یا سوگند دادن خدا به آنها شرک می باشد.

6 – برگزاری مراسم جشن و شادی در تولّد پیامبر، بدعت به شمار می رود.

زیر بنای آراء و نظریات او در این مسائل این است که برای توحید و شرک، حدّ منطقی قایل نشده و روی انگیزه خاصی، آنها را شرک، و بدعت و یا لااقل حرام می داند.

او در این قسمت، آراء و نظریاتی را مطرح میکند، که پیش از او، احدی از علمای اسلام، نگفته، وی با لجاج خاصی به جنگ همه می رود، و از این جهت از همان زمان، و پس از آن افکار عمومی اهل سنت بر او شورید و بارها دستگیر و زندانی شد و دهها کتاب بر رد اندیشه های او نوشته گردید.

3 – انکار فضائل اهل البیت

بخش سوم از مبانی فکری او را انکار فضائل مسلّم اهل بیت عصمت و طهارت که در صحاح و مسانید اهل سنت وارد شده، تشکیل میدهد، وی در کتاب خود به نام« منهاج السنه» که به حق باید آن را «منهاج البدعه» دانست احادیث صحیحی را که مربوط به مناقب علی و

خاندان اوست، بدون ارائه مدرکی، انکار می نماید و همه را مجعول اعلام میکند، فضائلی که دهها حافظ و حاکم از محدثان آنرا نقل کرده و به صحت آنها تصریح کرده اند. از باب نمونه می گوید:

1 – نزول آیه: «إنّما وَلِیّکم الله وَ رَسُوْله» درباره علی، به اتفاق اهل علم دروغ است. (منهاج السنه1/1) در حالی که متجاوز از شصت و چهار محدث و دانشمند، برنزول آن درباره امام تصریح کرده اند. (الغدیر 3/156 تا 172)

2 – آیه: « قُلْ لا أسألُکُمْ عَلَیْهِ أَجْرَاً إِلّا الْمَوَده فِیِ الْقُربی» درباره خاندان رسالت نازل نشده است، (منهاج السنه 2/118)، در حالی که متجاوز از چهل و پنج محدث و دانشمند آنرا نقل کرده اند. (الغدیر 3/156 تا 172)