گوهر وزین صفحه 39

«فَمَنْ یَعْمَل مِثْقالَ ذَرةٍ خَیراً یَرَهُ. وَ مَنْ یَعْمَل مِثْقالَ ذَرّةٍ شَراً یَرَهُ»؛(192)

«پس هر که هم وزن یک ذره‌ای کار خیر یا شرّی انجام دهد در قیامت همان را خواهد دید. و هر که به مقدار ذره‌ای بدی کند، همان را خواهد دید».(193)

آن‌گاه به تناسب کارشان پاداش و کیفر می‌بینند.

بهشت [رزقنا اللَّه و سایر المؤمنین الوصول الیها]

بهشت [کانون لطف و رحمت و] جایگاه همیشگی و سعادت [افراد خداپرست و دیندار و نیکوکار] است. در بهشت مرگ و پیری و بیماری، درد و رنج و خستگی و ملال راه ندارد. چنان که آفتاب سوزان و سرمای شدید در آن وجود ندارد. و کانون خوشی‌ها و لذت‌ها است. و افراد شایسته و نیکوکار هماره با خوشی و راحتی در آن زیست می‌کنند. و هر کس داخل جنّت شد زندگی جاویدان دارد و همواره در آن خواهد ماند.(194)

جهنّم

جهنّم(195) جایگاه عذاب است که خداوند متعال برای کفار و تبهکاران معین فرموده و کافرانی که به دوزخ می‌روند برای همیشه در آن‌جا ماندگار خواهند بود. اما اگر خداپرستان [که به سبب ضعف ایمان مرتکب معصیت شده‌اند]به دوزخ افکنده شوند احتمال دارد که در پرتو رحمت خدای رحیم، و شفاعت برگزیدگان مقّرب درگاهش از آن جایگاه نجات یابند.(196) و دوزخیان می‌میرند و زنده می‌شوند و از عذابشان کم نمی‌شود. جهنمیان در صورتی که فریادرسی طلب کنند، آبی مانند مس گداخته بر سر و رویشان ریخته می‌شود.

« … وَ اِنْ یَسْتَغیثُوا یُغاثُوا بماءٍ کَاْلمُهلِ(197) یَشْوِی اْلُوجُوهَ بِئَس الَشّرابُ و سائت مُرْتَفَقاً»؛(198)(199)(200) « … و اگر آبی درخواست کنند، آبی همانند مس گداخته که روی ها را می‌سوزاند و بریان می‌کند به آنها می‌دهند. چه شربت بدی است! و چه بد محل اجتماعی است!».

شفاعت

شفاعت ویژه گناه کارانی است که خط فکری و رهبری و اصول عقائد آنان صحیح باشد.