آداب و احکام کسب و کار صفحه 66

روزی سید رضی به نماز برادرش سید مرتضی اقتداء نمود و در اثنای نماز قصد فرادی کرده، نماز را به تنهایی و بدون جماعت خواند. وقتی که به خانه مراجعت کردند، سید مرتضی رحمه الله نزد مادر به گلایه و شکایت پرداخت. مادر، سید رضی رحمه الله را مورد مذمّت و عتاب قرار داد. سید رضی در پاسخ گفت: علت این که من نمازم را فرادی خواندم، چون در اثنای نماز که به برادرم اقتدا کرده بودم، ناگهان دیدم برادرم به خون زنان غوطه ور است و من از مشاهده ی این حال متعجّب و متحیّر شدم، ناچار نمازم را فرادی کردم.

پس سید مرتضی گفته ی برادرش را تصدیق نمود و گفت: موقع رفتن به مسجد در

بین راه زنی مسئله حیض را از من سؤال نمود و آن باعث شد که من در اثنای نماز یک مرتبه به یاد آن مسئله افتادم و درباره ی آن مسئله فکر می کردم.(1)

پرهیز از لقمه شبهه:

روزگاری که آیت الله العظمی سید محمدرضا گلپایگانی به مکتب می رفتند و پدرشان را هم از دست داده بودند رسم چنان بود که وقت ناهار، کودکان غذاهای شان را روی هم ریخته، با هم می خوردند؛ اما آیت اللّه گلپایگانی رحمه الله به کناری می رفتند و جداگانه غذای شان را می خوردند و هرچه دیگران اصرار می کردند که با آنان غذا بخورند نمی پذیرفتند و می گفتند: شاید پدران شما راضی نباشند که من از غذای تان استفاده کنم. روزی بچه ها غذای او را برداشتند و روی غذای خود ریختند تا مجبور شود با آنها ناهار بخورد، ایشان آن روز ناهار نخوردند.

آری! رعایت تقوا و حلال و حرام و پرهیز از لقمه ی شبهه ناک پله ی اول کمال و ترقّی انسان است.(2)