مفسّران - از جمله ابن جریر طبری در تفسیرش - روایاتی را از ابن عبّاس، وهب بن منبه، مجاهد، سُدّی و عطا نقل می کند که شأن نزول این آیه دربارۀ گروهی از بنی اسرائیل است که به سبب بیماری طاعون - که در دیارشان بود - از آن فرار کردند و خداوند آنان را میراند. پیامبری به نام حزقیل از میان آنان عبور نمود و دربارۀ آنان به فکر فرورفت، در حالی که اجساد آنان فرسوده شده بود. خداوند به او وحی فرمود: «آیا می خواهی ببینی که چگونه آنان را زنده می کنم؟»، آنگاه خداوند آنان را زنده نمود.
سیوطی نیز مانند این روایت را نقل کرده است. (1)
ونیز گفتار خداوند را می خوانیم:
وَإِذْ قُلْتُمْ یَا مُوسَی لَن نُّؤْمِنَ لَکَ حَتَّی نَرَی اللَّهَ جَهْرَهً فَأَخَذَتْکُمُ الصَّاعِقَهُ وَأَنتُمْ تَنظُرُونَ * ثُمَّ بَعَثْنَاکُم مِّن بَعْدِ مَوْتِکُمْ لَعَلَّکُمْ تَشْکُرُونَ . (2)
«و (نیز به یاد آورید) هنگامی را که گفتید: ای موسی! ما هرگز به تو ایمان نخواهیم آورد، مگر این که خدا را آشکارا (با چشم خود) ببینیم، پس صاعقه شما را گرفت، در حالی که تماشا می کردید، سپس شما را پس از مرگتان، حیات بخشیدیم، شاید شکر (نعمت او را) بجا آورید».
1- (1) - تفسیر طبری: 2/ 588- 586، چاپ دار الفکر؛ الدرّ المنثور: 2 /741، چاپ دار الفکر.
2- (2) - بقره (2) : 56-55.