«وقتی خبر رحلت پیامبر خدا(صلی الله علیه و آله) میان مسلمانان منتشر شد، عمر بن خطّاب گفت: چه کسی فلان شهر وفلان شهر از شهرهای رم را فتح می کند؟ پیامبر خدا نمی میرد تا این که آنها را فتح کنیم و اگر بمیرد، منتظر او خواهیم ماند چنان که بنی اسرائیل منتظر موسی(علیه السلام) شدند. او همواره می گفت: پیامبر خدا نمرده است ولکن به سوی پروردگارش رفت چنان که موسی(علیه السلام) رفت و چهل شبانه روز از قوم خویش غایب گشت. سپس به سوی آنان بازگشت. به خدا قسم! پیامبر خدا بر می گردد و کسانی که گمان کنند او مرده، دستها و پاهای آنان باید بریده شود». (1)
بر این اساس، عمر بن خطّاب، اوّلین کسی است که اعتقاد به رجعت را مطرح کرده است؛ نه عبد الله بن سبا (شخصیّت افسانه ای که هر گونه منکری در تاریخ اسلامی، به او نسبت داده می شود).
ابن ابی دنیا (م. 281) کتابی به نام «من عاش بعد الموت؛ کسانی که بعد از مرگ زیسته اند»، تألیف کرده است و این کتاب از سوی دار الکتب الاسلامیّه در بیروت، با تحقیق، در سال 1987 م. نشر یافته است.
ابو نعیم اصفهانی درکتاب دلائل النبوّه، وسیوطی در کتاب الخصائص الکبری، بابی خاص در معجزات پیامبر اکرم(صلی الله علیه و آله) دربارۀ زنده کردن مردگان قرار داده اند.
1- (1) - سیره نبویّه ابن هشام: 4/ 205؛ طبقات کبری: 266/2.