2- اعتقاد به رجعت، موجب قایل شدن به «تناسخ» می شود که میان مسلمانان مردود است؟
باید گفت: عقیده به تناسخ، مقوله ای است و اعتقاد به رجعت، مقوله ا ی دیگر که با آن تباین کلّی دارد؛ «تناسخ»، حلول ارواح مردگان در بدن دیگران - که حیات دنیوی دارند - می باشد، در حالی که مراد از «رجعت» بازگشت ارواح برخی از مردم به بدنهای آنان است (مانند آنچه در قیامت واقع می شود) اگر لازمۀ رجعت، تناسخ باشد، هر آینه تناسخ در معاد و در زنده کردن مردگان به وسیلۀ حضرت عیسی(علیه السلام) ودر مصادیق رجعت، میان امّتهای گذشته نیز باید باشد.
و در باطل بودن تناسخ، روایت های متواتری از اهل بیت(علیهم السلام) نقل شده است و دانشمندان امامیّه در گذشته و حال بر آن تأکید کرده اند. اعتقاد به آن نیز سر انجام انسان را به کفر می کشاند.
ابو الحسن اشعری در کتاب مقالات الاسلامیّین، بین قول به رجعت - که امامیّه آن را پذیرفته اند - و بین قول به تناسخ که اهل غلوّ و زنادقۀ منکر قیامت آن را قبول دارند - جدایی انداخته است.
3- طبق گفتار احمد امین، اعتقاد به رجعت، موجب ظهور افکار یهودگری میان شیعیان شده است؟
جواب این است که پذیرش بخشی از اعتقادات ادیان سابق، از جمله برنامه ها و دستورات اسلام است؛ زیرا اسلام، عمل به ادیان سابق را نسخ کرده است، امّا در بُعد اعتقادی، جوهره ای ثابت و مشترکی، میان تمام ادیان وجود دارد و اسلام، کاملترین بیان و تعبیر