کسانی اندکه در دنیا هلاک گشته و در آن، به عذاب آسمانی گرفتار شده اند.
امّا ستمگرانی که بدون عذاب و عقوبت از دنیا رفته اند، آیه در ارتباط با آنان ساکت است و شاید سکوت آیۀ شریفه نسبت به آنان، به نوعی امضای رجعت آنان ویا رجعت گروهی از آنان به انتخاب خداوند است.
نتیجۀ بحث
«رجعت» امر محالی نیست و نیز مخالفتی با توحید ندارد بلکه تجلّی قدرت مطلقۀ خداوند است و روایات فراوانی از اهل بیت(علیهم السلام)- که عدل قرآن می باشند - بر اثبات آن نقل شده است. همچنین آیات زیادی از قرآن کریم بر اثبات آن وجود دارد که در بحثهای گذشته به آنها استدلال شد. در واقع رجعت، همانند برخی از نشانه های قیامت و نوعی از معاد است که کافران آن را بعید می شمارند.