عریضه نویسی به اهل بیت علیهم السلام صفحه 114

کِی بارِ دگر زنده شود عشقِ حقیقی

در شهرِ فرو رفته به مُردابِ عمیقی

کِی گرد و غبار از همه دلهای شکسته

بیرون شود ای دل به اُمید تو نشسته

کِی چشمه جوشانِ تو ای حضرتِ جانان

جاری شود و جان بدهد بر دلِ بی جان

کِی این غم دردآورِ هجران به سر آید

تا بارِ دگر بر شبِ تارم سحر آید

ای پر از شادی

باباجانی

وقتی بیایی با تو می گویم

دست درختان بی تو بی برگ است

برگی اگر دارند می ریزند

حرفی اگر دارند از مرگ است

ما مثل یک بچه پرستوییم

از ترس موج و باد می لرزیم

در حوض خانه مثل ماهی ها

سنگی اگر افتاد، می لرزیم

باید بیایی تا ببینی که

این کوچه ها را غرق گل کردم

این دستهای تشنه ام را من

تا چشمه قلب تو، پل کردم