راهکارهای عملی یاد حضرت بقیه اللَّه الاعظم علیه السلام صفحه 76

1- 125. ملاهادی سبزواری، شرح مثنوی معنوی، ج 1، ص 141.

«وَإِنْ مِن شَی ءٍ إِلَّا یسَبِّحُ بِحَمْدِهِ»؛(1) «همه چیز به تسبیح و حمد خدا مشغول هستند».

حیوانات در دایره عشق ورزی و تحمل درد فراق، دنیای عجیبی دارند که انسان را به خجلت و شرمساری وامی دارد.

ذوالجناح نام آشنایی است که در فراق اباعبداللَّه الحسین علیه السلام چشمانش پر از اشک و صدای ناله اش بلند شد.

در زیارت ناحیه مقدسه می خوانیم:

«و اسرع فرسک شارداً، الی خیامک قاصداً، محمحماً باکیاً؛(2) اسبت گریزان در حالی که می گریست و شیهه می زد به سوی خیمه ها شتافت».

استادی نقل می کرد که طوطی اگر در قفس تنها باشد 20 سال می خواند امّا اگر کنار جفتش در قفس باشد 4 سال بیشتر نغمه ندارد.

فرهنگ قرآنی به این نکته اشاره دارد که اگر یوسفی در سفر داری باید یعقوب وار در فراقش اشک بریزی، آنقدر که دیگران زبان به ملامت تو بگشایند.

«قالُوا تاللَّهِ تَفْتَؤُا تَذْکُرُ یوسُفَ حَتَّی تَکُونَ حَرَضاً أَوْ تَکُونَ مِنَ الْهالِکِینَ»؛(3) «فرزندان به ملامت گفتند: به خدا سوگند که تو آنقدر دائم یوسف یوسف کنی تا از غصه فراقش مریض شوی یا خود را هلاک کنی».

و این ذکر و گریه را آنقدر ادامه داد که چشمانش از شدت اشک فراق، سفید شد و بینایی خویش را از دست داد.