توسل و رابطه آن با توحید صفحه 32

حاکم نیشابوری به سند خود از داود بن ابی صالح نقل می‌کند: مروان روزی وارد روضه رسول خدا شد مردی را دید که صورت (پیشانی) خود را بر روی قبر گذارده است. مروان دست به شانه‌اش گذاشت و گفت: می‌دانی که چه می‌کنی؟

آن‌مرد سر خودرا بلند کرد. مروان دید او ابوایوب انصاری است.

او خطاب به مروان فرمود: آری، می‌دانم که چه می‌کنم! من به خاطر این سنگ‌ها نیامده‌ام، بلکه برای رسول خدا آمده‌ام. آن گاه از رسول خدا نقل کرد که فرمود: «اگر کسی که اهل است والی دین گردد، بر دین نگریید، بلکه زمانی بر دین بگریید که غیر اهل والی آن شود». (1)

آنچه بیان کردیم گوشه‌ای از آیات و روایات و گفتار بزرگان اهل‌سنّت درباره توسل بود که حجت و دلیل را برای همه پیروان مذاهب روشن می‌کند هر چند افرادی نمی‌خواهند این حقایق را بپذیرند. روشن است که اگر شارع مقدس در آیه و روایتی می‌فرمود که مسلمانان نباید به افرادی که از دنیا رفته‌اند متوسل شوند، حجت تمام بود امّا اکنون نه تنها دلیلی بر نفی نداریم بلکه دلیل بر جواز مشروعیّت آن وجود دارد.

اگر خدای بزرگ روز قیامت از منکران توسل بپرسد که بر