توسل صفحه 5

1- 2. لسان العرب، ماده «وسل».

2- 3. ر.ک: تفسیر روح المعانی، آلوسی، ج 6، ص 124 - 128.

3- 4. مجموع فتاوی و مقالات متنوعه، شیخ بن باز، ج 4، ص 311.

4- 5. المنتقی من فتاوی الشیخ بن فوزان، ج 2، ص 54.

3 - گروه فتوای وهابیان، در جواب سؤالی از توسل می گویند: «توسل به ذات پیامبرصلی الله علیه وآله و غیرِ او (از انبیا و صالحان) جایز نیست. همچنین توسل به جاه پیامبرصلی الله علیه وآله و غیر او حرام است؛ زیرا این عمل بدعت است و از پیامبرصلی الله علیه وآله یا صحابه حکمی در این مورد نرسیده است … ».(1)

4 - ناصرالدین البانی می گوید: «من معتقدم: کسانی که به اولیا و صالحان و … توسل می کنند از راه حق گمراهند … ».(2)

فلسفه توسل

توسل، وسیله و واسطه قرار دادن چیزی بین خود و مطلوب است. وسیله بر دو قسم است: گاهی از امور مادی است؛ مثل آب و غذا که وسیله رفع تشنگی و گرسنگی است. و زمانی نیز از امور معنوی است؛ مثل گناه کاری که خدا را به مقام و جاه یا حقیقت پیامبرصلی الله علیه وآله قسم می دهد تا از گناهش بگذرد. در هر دو صورت وسیله لازم است؛ زیرا خداوند متعال جهان آفرینش را به بهترین صورت آفریده است؛ آنجا که می فرماید: «الَّذِی أَحْسَنَ کُلَّ شَیْ ءٍ خَلَقَهُ»؛(3) «آن خدایی که همه چیز را به بهترین صورت آفریده است.»

جهان براساس نظام علّت و معلولی و اسباب و مسببات، برای هدایت