کاوش هایی پیرامون ولایت صفحه 109

وقتی وارد خوابگاه پیامبر(صلی الله علیه وآله) شدند، علی(علیه السلام) از بستر خود بلند شد و آنان علی را به جای پیامبر یافتند. خشم و غضب سراپای وجود آنان را فرا گرفت. رو به علی کردند و گفتند: محمد کجا است؟ فرمود: مگر او را به من سپرده بودید که از من می خواهید؟ کاری کردید که او ناچار شد خانه را ترک کند. در این موقع به سوی علی یورش بردند و او را به سوی مسجد کشیدند و پس از بازداشت مختصری او را آزاد ساختند و در حالی که خشم گلوی آنان را می فشرد، تصمیم گرفتند از پای ننشینند تا جایگاه پیامبر را کشف کنند.(1)

قرآن مجید برای اینکه این فداکاری بی نظیر در تمام قرون و اعصار جاودان بماند، طی آیه ای فداکاری علی را می ستاید و علی را از کسانی می داند که جان به کف به سوی تحصیل رضای خدا می روند، آنجا که می فرماید:

(وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ یَشْری نَفْسَهُ ابْتِغاءَ مَرْضاتِ اللَّهِ وَ اللَّهُ رَؤُفٌ بِالْعِباد)(2)

«برخی از مردم جان خود را برای تحصیل رضای خداوند از دست می دهند. خداوند به بندگان خود رئوف و مهربان است».

مهر و مودت خداوند باید شامل حالی علی(علیه السلام) باشد. اگر اسماعیل آماده شد که به وسیله پدر کشته شود و گفت «پدر جان، به آنچه مأموریت داری درباره من انجام بده»، علی آماده شد که به وسیله سرسخت ترین دشمنان مقتول گردد تا از این طریق پیامبر بزرگ نجات یابد.

چیزی برای علی در این لحظات لذت بخش تر از آن نبود که دید پیامبر خدا نجات یافت و مشعل توحید در برابر طوفان حوادث مقاومت نمود.7.