کاوش هایی پیرامون ولایت صفحه 111

وقاحت گفت:

«لو قتلت مثلهم ما خشیت»: «من از کشتن دو برابر آنها نیز باکی نداشتم».(1)

لکه های ننگین این مرد در این صفحات نمی گنجد. این همان مردی است که دستور رسول خدا را مبنی بر اینکه هر موقع برای سرکشی نخل خود وارد منزل مردم می شود، برای رعایت کسانی که در آنجا زندگی می کنند اجازه بگیرد، رد کرد و حتی حاضر نشد نخل خود را به قیمت چند برابر به پیامبر بفروشد و اصرار داشت که هرگز او برای سرکشی نخل خود اجازه نخواهد گرفت. پیامبر پس از مشاهده این جریان به صاحب خانه گفت: برو، درخت این مرد را بکن و به دور بینداز و رو به سمره کرد و گفت:

«انّک رجل مضارّ و لا ضرر و لا ضرار»:

«تو مرد ضررزنی هستی و آیین اسلام اجازه نمی دهد کسی به کسی ضرر بزند».

این تحریف اگر چند روزی روی ساده لوحان اثر جزئی نهاد، ولی مرور زمان پرده های تعصب را عقب زد و محققان اسلام حقایق را از لابلای اوهام تاریخ بیرون کشیده و محدثان و مفسران اسلامی نزول آیه را درباره علی تصدیق نمودند. این قطعه تاریخی حاکی است که مردم شام آن چنان تحت تأثیر تبلیغات دستگاه اموی قرار گرفته بودند که هرچه از دهان گویندگان دستگاه اموی می شنیدند، همه را لوح محفوظ تصور می نمودند. از اینکه مردم شام گفتار امثال سمره را تصدیق می کردند، می توان فهمید که آنان کوچک ترین اطلاعی از تاریخ اسلام نداشتند، زیرا موقع نزول این آیه عبدالرحمان چشم به جهان نگشوده بود و لااقل گام به محیط حجاز نگذاشته و پیامبر را ندیده بود تا آیه ای درباره او نازل گردد.ی.