کاوش هایی پیرامون ولایت صفحه 181

قرآن در سوره فرقان در آغاز همین آیه به گونه ای از این انتقاد پاسخ می دهد که من در این امور با پیامبران پیشین یکسان هستم، آنان نیز بسان من می خوردند و با مردم معاشرت داشتند، در این صورت کار من یک نوع بدعت و کار نوظهور نیست، چنان که می فرماید:

(ما کُنْتُ بِدْعاً مِنَ الرُّسُل)

«من در این کارها برخلاف روش پیامبران پیشین نیستم».

در سوره فرقان می فرماید:

(وَ ما أَرْسَلْنا قَبْلَکَ مِنَ الْمُرْسَلِینَ اِلَّا اِنَّهُمْ لَیَأْکُلُونَ الطَّعامَ وَ یَمْشُونَ فِی الْأَسْواق)(1)

«پیامبرانی قبل از شما ارسال نداشتیم مگر اینکه، همگی مانند شما غذا می خوردند و در بازارها راه می رفتند».

از نخستین جمله این آیه و همچنین آیه سوره فرقان استفاده می شود که آنان از پیامبران انتظار مافوق بشری داشتند تا آنجا که مقام نبوت را با غذا خوردن و راه رفتن در بازار سازگار نمی دانستند.

به دنبال این انتظار باز انتظار داشتند که پیامبر دارای قدرت خاص و مافوق بشری باشد که ذاتاً عالم به غیب و از امور پنهانی مطلع و آگاه باشد. قرآن برای رد این اندیشه بی اساس، پیامبر را مأمور کرد که به آنان بگوید من بشری بیش نیستم و قوانینی که بر بشر حکومت می کند، بر من نیز حکومت می نماید، هیچ بشری از آن نظر که بشر است، نمی تواند از آینده و سرنوشت خودو دیگران آگاه گردد و من نیز نمی دانم که سرنوشت من و شما در آینده چیست، چنان که می فرماید:

(وَما أَدری مَا یُفعَلُ بی وَلا بِکُم)

«من نمی دانم که بر من و شما چه می شود».0.