کاوش هایی پیرامون ولایت صفحه 185

«بگو نمی گویم که خزینه های خدا پیش من است یا از غیب آگاهم یا من فرشته هستم، من تنها از وحی الهی پیروی می کنم».

با توجه به اندیشه های باطلی که مشرکان درباره پیامبران داشتند و با ملاحظه آیه های پیشین، هدف این آیه نیز روشن گردید، زیرا مقصود آن نوع علم غیبی است که از ذات پیامبر سرچشمه گیرد نه آن آگاهی که از جانب خدا کسب کند و نفی علم غیب به شکل نخست موجب نفی به شکل دوم نیست.

گواه بر اینکه مقصود نفی علم غیب ذاتی است، این است که در همین آیه پس از نفی علم غیب از خویش، یک نوع علم غیب را که همان علم غیب کسبی است، بر خود ثابت می کند و می گوید:

(اِنْ أَتَّبِعُ اِلاَّ ما یُوحی اِلَی)

«من تنها از وحی پیروی می کنم».

و وحی یکی از اقسام غیب است که در اختیار پیامبر قرار داشت.

تحلیل معنی آیه چهارم

آیه چهارمی که ممکن است منکران علم غیب بر آن استناد جویند، آیه زیر است:

(وَ یَقُولُونَ لَوْ لا أُنْزِلَ عَلَیْهِ آیَه مِنْ رَبِّهِ فَقُلْ اِنَّمَا الْغَیْبُ لِلَّهِ فَانْتَظِرُوا اِنِّی مَعَکُمْ مِنَ الْمُنْتَظِرین)(1)

«می گویند چرا معجزه ای بر او نازل نگردید. بگو غیب از آن خدا است، منتظر باشید، من نیز بسان شما از منتظرانم».

مقصود از غیب در این آیه معجزاتی است که از طرف خدا بر پیامبر فرود0.