کاوش هایی پیرامون ولایت صفحه 191

«پروردگارا از کافران کسی را روی زمین باقی مگذار، زیرا آنان بندگان باایمان تو را گمراه می سازند، جز بدکار و ناسپاس تولید نمی کنند».

این پیامبر عالی قدر در این آیه از دو مطلب کاملاً مخفی و پنهان خبر داده است:

1. از این به بعد هیچ کس از کافران به وی ایمان نخواهد آورد.

2. از نسل این گروه، جز بدکار و ناسپاس کسی متولد نخواهد شد.

نخستین گزارش غیبی او را می توان از دو راه زیر توجیه نمود:

الف) نوح بر اثر معاشرت با این گروه، از روحیات و تمایلات باطنی آنان آگاه بود و روی محاسبات شخصی یقین پیدا کرد که آنان هرگز ایمان نخواهند آورد و آگاهی او از آینده قوم خود معلول تجربه و آمیزش او با گروه کافر بود.

توجیه گزارش غیبی نوح از این طریق، مناسب مقام نبوت و رسالت شخصیتی مانند نوح نیست، زیرا معنی این توجیه این است که وی بر استنباط شخصی و حدس خویش تکیه کرده و بر اساس چنین حدسی بر یک جمعیت بزرگ، خواهان عذاب شده است! یک چنین حدس و استنباط را می توان درباره یکی دو نفر پذیرفت، ولی هرگز نمی توان روی یک چنین حدسی آن هم درباره مردم بی شماری تکیه کرد و برای یک جمعیت بزرگ عذاب طلبید.

ب) خداوند به تصدیق قرآن او را از آینده قوم خود آگاه ساخت، چنان که می فرماید:

(وَ أُوحِیَ اِلی نُوح أَنَّهُ لَنْ یُؤْمِنَ مِنْ قَوْمِکَ اِلاَّ مَنْ قَدْ آمَنَ فَلا تَبْتَئِسْ بِما کانُوا یَفْعَلُون)(1)

«به نوح وحی شد که از قوم تو جز آنان که ایمان آورده اند، کسی ایمان6.