کاوش هایی پیرامون ولایت صفحه 33

پاسخ به یک پرسش

ممکن است کسی بپرسد که آیا آیات گروه ششم و هفتم و نیز آیاتی که در پایان بحث گذشته یاد شد، با آیات گروه چهارم که شفاعت را مختص به خدا می داند، منافات و تضادی ندارند.

پاسخ

هرگز میان این دو دسته از آیات اختلافی وجود ندارد، زیرا اگر شفاعت شفاعت کنندگان منوط به اذن خدای بزرگ نبود و آنان در کار خود استقلال داشتند، در این صورت جا داشت که چنین اندیشه ای به مغز ما خطور کند، امّا اگر آنان را همان طور که از آیات گروه ششم و هفتم استفاده می شود مجریان اوامر الهی و مظهر اراده حکیمانه او بدانیم، در این صورت نه تنها شفاعت کردن آنان با اختصاص شفاعت به خدای بزرگ منافات ندارد، بلکه آیات گروه ششم و هفتم تصدیق کننده آیات گروه چهارم خواهند بود.

به عبارت دیگر شفاعت حق مطلق خدا است و غیر او ذاتاً و استقلالاً حق شفاعت ندارد، امّا خدای متعال به اولیای خود اذن شفاعت کردن را می دهد، آن هم برای یکی از دو جهت زیر:

1. همان طور که رحمت الهی اعم از مادی و معنوی در این جهان از راه اسباب به ما می رسد مثلاً پیامبرانی از طرف خدا می آیند که راه سعادت و خوشبختی