کاوش هایی پیرامون ولایت صفحه 35

است و دیگران به اذن و اراده او شفاعت می کنند.

بیانی از استاد علاّمه طباطبایی در پاسخ همان سؤال

استاد عالی قدر درباره نسبت این دو نوع آیات که یکی شفاعت را مخصوص به خدا دانسته و دیگری به غیر خدا، امّا به اذن او نسبت می دهد بیانی دارند که از نظر خوانندگان گرامی می گذرد.

بعضی از این آیات دلالت دارد به اینکه شفاعت مخصوص خدا است و بعضی دیگر مقام شفاعت را به غیر خدا، یعنی کسانی که به اذن و رضایت او شفاعت کنند، تعمیم داده است و در هر حال هر دو دسته اصل موضوع شفاعت را ثابت می کنند منتها بعضی آن را به عنوان اصالت مخصوص خداوند معرفی کرده است و برخی دیگر آن را در مورد غیر خدا با اجازه و رضایت او نیز اثبات نموده اند و از طرفی همان طور که دانستیم نیز آیاتی در قرآن مجید هست که شفاعت را نفی می کند; بنابراین نسبت این دو دسته از آیات (آیات اثبات کننده و آیات نفی کننده) با یکدیگر مانند نسبت آیات نفی کننده علم غیب از غیر خدا است با آیاتی که علم غیب را به عنوان اصلی برای خدا و به اعطا و آموختن او به غیر، برای غیر خدا اثبات می کند.

نیز نظیر این آیات، آیات دیگری است که درباره آفرینش و میراندن و روزی دادن و تأثیر و حکم و فرمانروایی بحث می کند و سپس آن را برای خدا به عنوان استقلال و اصالت و برای غیر او به اذن و خواست او اثبات می کند و درحقیقت می فهماند غیر خداوند، هر کس کمالی دارد از خود او نیست و خدا به او عطا کرده است.

حتی اینکه از پاره ای آیات استفاده می شود که در مواردی هم که خدا حکم و