کاوش هایی پیرامون ولایت صفحه 56

(وَدَّتْ طائِفَه مِنْ أَهْلِ الْکِتابِ لَوْ یُضِلُّونَکُم)(1)

«گروهی از اهل کتاب، دوست داشتند که شما را گمراه کنند».

پاسخ

هرگز فرهنگ نویسان لغت عرب چنین خصوصیتی را برای لفظ مودت و دیگر مشتقات آن یادآور نشده اند و آیات قرآن نیز بر خلاف آن گواهی می دهند، زیرا این لفظ در قرآن در پاره ای از موارد، در همان معنی محبت به کار رفته است، بدون اینکه همراه با عداوت قبلی باشد مانند:

1. (اِنَّ الَّذینَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ سَیَجْعَلُ لَهُمُ الرَّحْمنُ وُدا)(2)

«افرادی که ایمان آورده اند و کار نیک انجام می دهند، خداوند محبت آنان را (در قلوب مردم) قرار می دهد».

آیا محبت مردم به افراد نیکوکار، توأم با عداوت قبلی است که باید روی مصلحت، آن دوستی را رعایت کرد؟!

به حکم این آیه، پیامبران و پیشوایان معصوم در دل های گروه باایمان، محبت بس عظیمی دارند و مسلمانان جهان و مسیحیان عالم به رهبران دینی خود عشق و مهر میورزند. آیا مهر آنان به بزرگان دین خود آمیخته با دشمنی قبلی است که از روی مصلحت باید آن را حفظ کرد؟

2. (وَ مِنْ آیاتِهِ أَنْ خَلَقَ لَکُمْ مِنْ أَنْفُسِکُمْ أَزْواجاً لِتَسْکُنُوا اِلَیْها وَ جَعَلَ بَیْنَکُمْ مَوَدَّهً وَ رَحْمَه)(3)1.

1- . آل عمران، 69.
2- . مریم، 96.
3- . روم، 21.