کاوش هایی پیرامون ولایت صفحه 57

«از آیات الهی این است که برای شما از جنس خود همسرانی آفریده است تا به وسیله آنها آرامش پیدا کنید و میان شما دوستی و ترحم قرار داده است».

آیا مهر و محبتی که میان شوهران و همسران حکم فرماست، توأم با عداوت قبلی است که باید روی مصلحتی رعایت کرد.

3. (یَوَدُّ أَحَدُهُمْ لَوْ یُعَمَّرُ أَلْفَ سَنَه)(1)

«هر یک از یهودان دوست دارد که هزار سال عمر کند».

بنا به مفاد آیه هر یک از آنان دوست دارد که هزار سال عمر کند و هرگز این دوستی توأم با عداوت قبلی نیست، بلکه از صمیم قلب چنین عمر درازی را دوست دارند.

این چه تصرف ناروایی در لغت است که با هیچ مقیاسی تطبیق نمی کند؟

امّا دو آیه و آیات دیگری که با آنها بر مدعا استدلال شده است، کوچک ترین دلالتی بر مقصود ندارند، زیرا لفظ مودت در این آیات در محبت توأم با آرزو به کار رفته است و اگر عداوتی فهمیده می شود، هرگز مربوط به لفظ مودت نیست، بلکه قرائنی در آیه هست که حاکی از عداوت یک طرف به طرف دیگر است.

مثلاً در دو آیه مورد استدلال چون گروه کافر دوست می دارند یا آرزو می کنند که گروه باایمان از سلاح های خویش غفلت ورزند یا گمراه شوند، از تقابل گروه های کافر و مؤمن و اینکه مورد آرزو غفلت از سلاح و گمراه شدن افراد باایمان است، می فهمیم که یک طرف به طرف دیگر عداوت میورزد. اصولاً دشمن پیوسته دوست دارد که بر طرف مقابل صدمه ای برسد.

خلاصه در هر موردی که عداوت و دشمنی فهمیده می شود، مربوط به لفظ6.