کاوش هایی پیرامون ولایت صفحه 78

سؤال ششم

دوستی امر قلبی است و به سفارش و توصیه و خواهش و تمنا نمی توان آن را مطالبه نمود و تنها خویشاوندی فرزندان پیامبر با وی سبب نمی شود که محبت آنان واجب گردد.

پاسخ: اوّلا هر گاه دوستی _ به خاطر اینکه یک امر خارج از اختیار است _ قابل امر نیست، باید قابل نهی هم نباشد، زیرا امور خارج از اختیار، همان طور که از قلمرو امر خارج است، همچنین از قلمرو نهی نیز بیرون می باشد و چنین موضوعاتی به هیچ وجه نمی تواند از نظر امر و نهی، مورد تفکیک واقع گردد.

در صورتی که می بینیم قرآن از دوست داشتن گروه کافر که دشمن خدا و پیامبر گرامی هستند، ما را باز می دارد; چنان که می فرماید :

(یا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا لا تَتَّخِذُوا عَدُوِّی وَ عَدُوَّکُمْ أَوْلِیاء)(1)

«افراد باایمان، دشمن من و دشمن خود را دوست مدارید».

اگر به راستی دوستی و دشمنی امر قلبی است و هرگز با توصیه و سفارش انجام نمی گیرد، پس چرا قرآن به منظور نهی از دوست داشتن دشمنان خدا، افراد باایمان را چنین توصیف می کند و می فرماید :

(لا تَجِدُ قَوْماً یُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَ الْیَوْمِ الْآخِرِ یُوادُّونَ مَنْ حَادَّ اللَّهَ وَ رَسُولَه)(2)

«هرگز گروهی که به خدا و روز رستاخیز ایمان دارند، کسانی را که دشمن خدا و پیامبرند دوست نمی دارند».

این آیه هرچند به صورت گزارش از حالات افراد باایمان وارد شده است،2.