نظام واسطه در خلقت صفحه 25

مغفرت است همچون ذلت و مسکنت و حقارت و بدحالی، و یا به صفاتی در نفس شفیع از قبیل تقربش به مولی و کرامت و بلندیمنزلتش نزد مولی.

او می‌گوید: خدایا من از تو درخواست ابطال مولویت و عبودیت را نمی‌کنم و از تو نمی‌خواهم که حکمت را ابطال کنی، و نه اینکه جزا را ابطال نمایی، بلکه از تو می‌خواهم که از او بگذری، چرا که تو دارای بزرگواری و رأفت و کرم هستی و به عقابت نفع نبرده و با گذشتت از گناهش ضرر نمی‌کنی، یا به اینکه آن بنده جاهل، حقیر و مسکین است و مثل تو به شأن او اعتنایی نداشته و به امر او اهتمام نمی‌ورزد، یا به اینکه برای من نزد تو منزلت و کرامتی است که موجب برآورده شدن حاجتم می‌شود در خلاصی یافتن و عفو از او.

تغییر سببیت در شفاعت و واسطه‌گری‌

اشاره

حقیقت شفاعت این است که شفیع می‌خواهد با شفاعتش مورد را از سببی از اسباب الهی خارج کرده و داخل در سببی دیگر از اسباب الهی کند که در اصول اصطلاحاً به آن حکومت می‌گویند؛ زیرا گناه سبب عذاب بوده و شفیع در صدر آن است که با تبدیل کردن گناه به مغفرت سبب رحمت خدا را فراهم سازد.

به عبارت دیگر شفاعت تشریعیه از مصادیق سببیت وجودی است، که همچون امور تکوینی در مورد تأثیر است به این معنا که مقتضی در امور تکوینی اثر خود را نمی‌گذارد مگر در صورتی که شرایط آن تحقق