نظام واسطه در خلقت صفحه 72

است او به طور حتم کافر می‌باشد. واین ثابت شده ودر علم توحید مشهور است. ولی اگر کسی از پیامبر (ص) بعد از وفاتش طلب کند تا برای او استغفار نماید، بدون آنکه معتقد باشد که او رب، زنده‌کننده، گیرنده جان، خالق، رازق و ... است، این معنا منجرّ به کفر وشرک نمی‌شود؛ زیرا پیامبر (ص) کوری را تعلیم داد تا در دعایش این چنین بگوید: «یا محمّد! إنّی أتوجّه بک إلی الله فی حاجتی»؛ «ای محمّد! من تو را در بردن حاجتم نزد خدا وجیه قرار می‌دهم». وکسی که به پیامبر (ص) استغاثه کند چنین عقیده داشته وچنین می‌گوید.

و امّا قول کسی که می‌گوید این عقیده وعمل منجرّ به شرک خواهد شد ولذا ترک آن بهتر است. در جواب او می‌گوییم: هرگز چنین نخواهد بود؛ زیرا پیامبر (ص) به امّتش چیزی تعلیم نمی‌دهد که منجرّ به شرک گردد. ودر این مطلب تعطیل کردن امری است، به مجرد احتمال اینکه راهی به سوی شرک است؛ در حالی که احادیث صحیح بر آن دلالت دارد واین کلام جدّاً خطرناک است. وامامان از محدثین وفقها، همیشه در ابواب نماز حاجت، حدیث اعمی را ذکر می‌کنند، ومردم را تشویق می‌نمایند که در آن دعا بگویند: «یا رسول الله! إنّی أتوجّه بک إلی الله فی حاجتی ...». (1)

حسن بن علی سقّاف شافعی در جای دیگر می‌گوید:

استغاثه نزد من عبارت است از درخواست از پیامبر (ص) قبل از وفات یا بعد از وفاتش؛ زیرا او بعد از وفاتش نیز زنده است؛ آن‌گونه که در روایات آمده است، می‌شنود و اعمال امتش بر او عرضه می‌گردد،