بررسی احادیث توسل و زیارت صفحه 116

اللهمّ حوالینا و لا علینا » و آسمان از باریدن بر شهر مدینه باز ایستاد به نحوی‌که چونان تاجی، شهر را در میان گرفت و رسول‌خدا (ص) چنان لبخندی زد که دندان‌های آسیای وی نمایان گشت، پس فرمود:

«للهِ دَرّ ابوطالب، لو کانَ حَیاً قَرّتا عیناهُ مَنْ ینشدنا قوله» ؛ « آفرین بر ابوطالب اگر زنده بود، چشمانش روشن می‌شد، چه کسی اشعارش را قرائت می‌کند؟»

علی بن ابی‌طالب (ع) به پاخاست و عرضه داشت: ای رسول خدا (ص) گویی مقصود شما این اشعار است:

و ابیضُ یستسقی الغمام بوَجهِهِ

مسلم ملائی که در رجال سند این روایت است فردی ضعیف است. حافظ عسقلانی در کتاب «فتح الباری» (1)گفته است: «إسناد حدیث أنس، هر چند دارای ضعف است؛ ولی برای تقویت دیگر روایات شایستگی دارد» .

روایت دوم: توسل عمر به عباس، عموی پیامبر (ص)

بخاری در صحیح (2)آورده است که: حسن بن محمد، از محمد بن عبدالله انصاری، از ابو عبدالله مثنّی، از ثمامة بن عبدالله بن انس، از انس روایت کرده است که: