بررسی احادیث توسل و زیارت صفحه 117

صفحه 117

هرگاه قحطی و خشکسالی می‌شد، عمر بن خطاب برای درخواست باران، به عباس بن عبدالمطلب توسل می‌جست و می‌گفت: خدایا! پیشتر [یعنی در زمان حیات رسول خدا] به پیامبرت توسل می‌کردیم. و برایمان باران می‌فرستادی، اینک در پیشگاهت به عموی پیامبرمان توسل می‌جوییم، ما را سیراب گردان. راوی می‌گوید: در پی آن، مردم از باران، سیراب می‌گشتند.(1)

این روایت، در توسل به افراد صالح و شایسته صراحت دارد، به ویژه اگر از خاندان پیامبر اکرم (ص) باشند.

حافظ عسقلانی در «فتح الباری» می‌گوید: «از سرگذشت عباس عموی پیامبر، استحباب شفاعت‌خواهی از انسان‌های نیک سرشت، شایسته و اهل بیت پیامبر استفاده می‌شود»(2)

به دلیل عموم ادله، در این روایت، مطلبی‌که توسل به رسول خدا (ص) را پس از رحلت، حرام بداند، وجود ندارد. نهایت مطلبی که در آن به چشم می‌خورد، جواز ترکِ توسل به آن حضرت است و بین جواز توسل و غیر آن، تفاوت است. با اینکه عمر بن خطاب می‌خواست با توسل به عباس، در خصوص ارج و احترام به عباس، از پیامبر پیروی کرده باشد، در صورتی‌که میان صحابه افرادی با فضیلت‌تر از عباس نیز وجود داشتند.


1- بغوی آن را در شرح السنه، ج٣، ص۴٠٩ همین‌گونه از طریق بخاری با سند آورده است. ابن‌خزیمه نیز، آن را به نقل از انس با شماره‌و ابن‌حبان در ج٧، ص١١٠ و بیهقی در دلائل النبوة، ج۶، ص١۴٧ و در سنن‌الکبری، ج٣، ص٣۵٢ نقل کرده است و ابن سعد آن را در طبقات آورده است.
2- فتح الباری، ج٢، ص۴٩٧.
کتابخانه بالقرآن کتابخانه بالقرآن
نرم افزار موبایل کتابخانه

دسترسی آسان به کلیه کتاب ها با قابلیت هایی نظیر کتابخانه شخصی و برنامه ریزی مطالعه کتاب

دانلود نرم افزار کتابخانه