بررسی احادیث توسل و زیارت صفحه 176

کلبی» ، فردی فاسد و متهم به دروغگویی آن را نقل می‌کند، اعتماد نموده‌اند. در حالی‌که نباید به گفته وی اعتنا شود و موارد بسیار دیگری نه از راه نقد و بررسی و تحقیق، بلکه به تقلید از دیگران، بر آن افزوده شده است.

دسته‌ای که عطیه را به دلیل گرایش به تشیع مخدوش می‌دانند، در حقیقت ایرادشان مردود است؛ زیرا پس از بیان صداقت، راستگویی و عدالت راوی، به ایرادی که درمورد بدعت وارد شده، نباید اعتنا شود، به‌ویژه اگر راوی در تبلیغ بدعت خود کوشا نبوده است و یا روایتی، بدعتِ او را تأیید نمی‌کند. همچنین ثابت نشده است که عطیه عوفی به تبلیغ تشیع می‌پرداخته، علاوه بر این، روایتی که در اینجا مورد بحث ماست، ارتباطی به تشیع ندارد. بر این اساس، به سخن کسانی‌که عطیه عوفی را به جهت تشیع، زیر سوال برده‌اند، اعتنایی نمی‌شود به ویژه آنجا که گوینده این سخن درباره عطیه، خود متهم به دشمنی با وی و ضد تشیع است.

درباره گروهی که وی را به سبب نقل مطالب، مخالف مشهور (منکر) ، مورد خدشه قرار می‌دهند، باید گفت تا آنجا که من از کتب رجال آگاهی دارم، جز یک حدیث که ابن‌عدی آن را آورده است، به مورد دیگری برنخوردم و در همین یک حدیث نیز، حق با عطیه بوده و حدیث وی مقرون به صحت است که در مباحث بعدی خواهد آمد.

به فرض که عطیه در حدیثی که ابن عدی از او نقل کرده است، به اشتباه سخن گفته باشد؛ نمی‌توان از آن حدیث، ضعف او را استفاده کرد و حدیث وی را از اعتبار ساقط دانست.

اگر گفته شود راوی، مقبول الحدیث است، مفهوم این سخن آن نیست