بررسی احادیث توسل و زیارت صفحه 222

السائلین. . . » وارد شده است، قوام چندانی ندارد و به عنوان یک علت برای این حدیث، در برابر قواعد حدیث‌شناسی، توان مقاومت ندارند.

بر این اساس، می‌توان گفت: باید سخن حافظانی چون دمیاطی، مقدسی، عراقی، عسقلانی که این حدیث را حَسن شمرده‌اند و پیش از آنان، پیشوای بزرگ، ابن‌خزیمه که آن را حدیثی صحیح دانسته است، پذیرفت. همواره حق با آنان بوده است و قواعد حدیث‌شناسی نیز گفته آنها را تأیید می‌کند.

روایت هفتم: حدیث رجال الغیب

عبدالله بن مسعود، از رسول خدا (ص) روایت کرده که فرمودند:

هرگاه مرکب یکی از شما در بیابانی فراری شد، باید صدا بزند: ای بندگان خدا، مرکبم را برایم نگاه دارید، زیرا خداوند در زمین دارای افرادی است که آن مرکب را برای شما نگاه خواهند داشت.(1)

این روایت را عدّه‌ای به همین طریق نقل کرده‌اند. (2)حافظ ابن حجر در «تخریج الاذکار» شرح ابن علان (3)پس از آنکه این روایت را به ابن سنی و طبرانی نسبت می‌دهد، می‌گوید:

در سند این روایت، بین ابن بریده و ابن مسعود، فاصله است. با این همه، این حدیث دارای طُرقی است که آن را تقویت می‌کند و از

1- معجم الکبیر، طبرانی، ج١، ص٢۶٧.
2- از جمله ابویعلی در «مسند» ج٩، ص١٧٧؛ ابن سنی در «عمل الیوم واللیلة» ص١۶٢؛ هیثمی در «مجمع الزوائد» ج١٠، ص١٣٢ و آن را به ابویعلی و طبرانی نسبت داده است و در سلسله سند آن معروف بن حسان وجود دارد که شخصی ضعیف است. حافظ بوصیری در مختصر اتحاف السادة «حاشیة المطالب العالیة» ج٣، ص٢٣٩ نیز همین‌گونه سخن گفته است.
3- تخریج الاذکار، ج۵، ص١۵٠.