بررسی احادیث توسل و زیارت صفحه 297

نیست. بنابراین، اگر ما این شاهد را به حدیث مسلمة بن سالم جهنی، ضمیمه کنیم، حکم به جعلی بودن حدیث، از قواعد علوم حدیث بسیار فاصله دارد.

در حدیث دوم، مشکل کمتر است و قضیه مربوط به آن، چندان مهم به نظر نمی‌رسد و راوی آن مسلمه از دایره استناد به وی خارج نشده است. هیثمی در «مجمع الزوائد»(1)به تضعیف حدیث به واسطه مسلمة بن سالم، اکتفا نکرده است. مفهوم آن این است که مسلمه در دیگر روایات و شواهد، اعتبار دارد و این سخن از شخصیتی حافظ، منتقد و تیزبین که نه سخت‌گیر است و نه اهل ایرادِ فراوان، صادر شده است.

ابن‌عبدالهادی گفته است: «اگر فردی مانند این شخص (مسلمه) مجهول‌الحال که روایات اندکی نقل کرده است، نظیر این دو روایت منکر را به تنهایی از عبیدالله بن عمر نقل کرده باشد. . .» .

پاسخ این است که هیچ‌کس چنین ادعایی نکرده است و مسلمه مجهول الحال نیست و کسی این موضوع را مطرح نکرده است. جمعی از مسلمه، نقل روایت کرده‌اند و ابن‌سکن روایت او را صحیح دانسته است ابوداود درباره وی می‌گوید: «(مسلمه) فردی ثقه نیست و امامت مسجد بنی‌حرام را در بصره به عهده داشته است» . پس از بیان این مطلب، مسلمه چگونه می‌تواند مجهول الحال باشد؟

وانگهی، وی که به تنهایی این روایت را از عبیدالله عُمری نقل کرده