بررسی احادیث توسل و زیارت صفحه 323

بصری است که از تابعین و فردی ثقه و انسانی برجسته است، چنان‌که در «التقریب»(1)آمده است. بر این اساس، این حدیث، حدیثی مرسَل است و اگر وجود فردی که در سلسله سند، مبهم است، مطرح نبود، این روایت مزبور، صحیح الإسناد بود.

سمهودی در «وفاء الوفاء» (2)احتمال داده است که بکر بن عبدالله، همان مزنی یا بکر بن عبدالله بن ربیع انصاری باشد که از صحابی است و شرح حال او در «الإصابه» (3)بیان شده است.

در «الصارم المنکی»(4)بُکیر بن عبدالله، آمده است که از ناحیه نسخه‌بردار، اشتباه رخ داده است و اگر اشتباه نیز نباشد - که بعید است - باز هم عبدالله بن وهب، در «جامع» خود از بُکیر بن عبدالله اشجع مدنی و سپس مصری، با یک واسطه نقل روایت می‌کند. و بُکیر بن عبدالله اشجع، از پیروان تابعین است.

در مطالب گذشته، رجحان بیشتر، در آن است که بکر بن عبدالله، همان مزنی تابعی ثقه باشد.

به هر حال، با این احتمالات سه‌گانه، این حدیث فقط ضعیف الإسناد است.

سخن ابن عبدالهادی در «الصارم»(5)، دور از قواعد حدیث‌شناسی است

1- تقریب التهذیب، ص۵١۴.
2- وفاء الوفاء، ج۴، ص١٣۴٨.
3- الاصابة، ج١، ص١۶۴.
4- الصارم المنکی، ص٢۴٣.
5- همان، ص٢۴٣.