بررسی احادیث توسل و زیارت صفحه 324

که می‌گوید: «این حدیث، باطل و بی‌پایه و اساس است و خبر مُعضَلی(1)است که امثال آن قابل اعتماد نیستند و از ضعیف‌ترین نوع حدیث مُرسَل و از سُست‌ترین روایات منقطع است»(2)

ابن‌عبدالهادی، طبق عادتش دروغ فراوان بافته و گزافه‌گویی می‌کند سرسختی و افراط از خود نشان داده است. در اسناد این حدیث، جز فرد مبهم، ایراد دیگری وجود ندارد و احمد بن حنبل، پیشوای ابن عبدالهادی و دیگر بزرگان فقه و حدیث، به حدیث مرسل، استناد نموده‌اند و ابن‌عبدالهادی بر گفته خود دلیلی نیاورده است؛ زیرا قواعد حدیث‌شناسی با گفته وی سازگار نیست.

البانی در پاسخ به گفته شیخ محمد سعید رمضان بوطی با تعصب گفته است: «این روایت، همان‌گونه که ابن‌عبدالهادی گفته است، حدیثی باطل است» .

عمده گفتار البانی را سخن ابن‌عبدالهادی تشکیل می‌دهد که خود نتوانسته بر ادعای پوچ و واهی خود، دلیلی بیاورد. و پس از او، البانی فقط عبارت ابن‌عبدالهادی را تکرار کرده است که مصداق تقلید نکوهیده است. او در کجا به بررسی آن پرداخته است و در اینجا از چه کسی تقلید کرده است؟

اهل تحقیق به خوبی آگاهند که محدثان در چنین مواردی فراتر از این