بررسی احادیث توسل و زیارت صفحه 326

وی خالد بن ابوخلده نیست.

خالد بن طهمان، فردی راستگو است و اختلال حواس گرفته است؛ برای روایت او، ابن عون نیز تابع و شاهد است و به او ابوعون گفته می‌شود و ابوعون، همان ابن‌عون است؛ زیرا وی عبدالله بن عون بصری و کُنیه‌اش ابوعون و فردی ثقه و مورد اعتماد است. بدین‌ترتیب، سند روایت، تا عامربن شراحیل شعبی؛ بلکه تا هارون بن ابوقزعه، صحیح است، چون شعبی، شخصیتی حافظ و ثقه است و از حالات افرادی نظیر او پرسش نمی‌شود.

ابن‌عبدالهادی، سخن شگفتی بر زبان می‌آورد و بسیار سخت‌گیری می‌کند و مبالغه‌آمیز سخن می‌گوید، آنجا که اظهار داشته است: «بخش اضافه‌ای که در إسناد این روایت، از وکیع، از خالد بن ابوخالد و ابوعون یا ابن عون، از شعبی و یا با حذف شعبی (1)نقل شده است، اضافاتی خلاف مشهور و غیر محفوظ (2)هستند» .

پاسخ این است - آن‌گونه که پیشتر گذشت، - این بخش اضافه، سلسله‌وار از راویان ثقه، وکیع بن جراح و خالد بن طهمان و به واسطه عبدالله بن عون بصری، پس از او عامر شعبی نقل شده است که همه آنان راویانی ثقه‌اند، جز ابن طهمان که «راستگو» است. روایتی که وی نقل کرده است، از دیگری نیز روایت شده است.

اکنون که به این موضوع پی بردید، باید گفت که سخن در این اسناد