پاسخ به پندارهای توسل صفحه 85

اختصاص داده‌ای، از تو می‌خواهم که قرآن را بهار دل من، نور سینه‌ام و جلای غم و موجب زدودن اندوه از من قرار دهی.

فردی که دعای این مرد را می‌شنید گفت: «ای رسول خدا! کسی که این عبارات را بلد نباشد، زیان دیده است». رسول خدا (ص) نیز فرمود:

بله، همین طور است. این عبارات را بگویید و یاد بدهید؛ زیرا هرکس این عبارات را بگوید و به عبارات آن متوسل شود، خداوند غم و اندوه را از او بیرون می‌کند و گشایش را برایش طولانی می‌گرداند.

حدیث بخاری در توسل سه نفر به اعمال خود، در غاری که صخره‌ای در غار را به روی آنها بست و امکان بیرون آمدن برایشان نبود نیز پیش از این بیان شد.

همچنین در گذشته داستان فرد نابینایی را بیان کردیم که رسول‌خدا (ص) به او یاد داد چگونه دعا کند تا شفا یابد. او نیز همین کار را کرد و خدا بینایی‌اش را به او بازگرداند. «عثمان بن حنیف» نیز یکی از اصحاب است که این دعا را به فردی حاجتمند یاد داد. او نیز با عمل کردن به این دعا، حاجت خود را از خلیفه سوم عثمان گرفت. بنابراین، توسل درخواست از کسی نیست که به او متوسل می‌شویم؛ بلکه درخواست از خداوند بزرگ است.

شگفت اینکه فردی با تحصیلات دکتری، رساله‌ای درباره عقاید ائمه چهارگانه نوشته و این تعبیر را به کار می‌برد: «اعقتاد او در باب توحید و بیان توسل شرعی و ابطال توسل بدعت آمیز!»

برخی از مردم بی‌شرمانه می‌گویند توسل به رسول خدا (ص) پس از وفات