توسل: توحید یا شرک ؟ صفحه 38

خداوند خشنودی پیامبرش را می‌طلبد و می‌فرماید: « «قَدْ نَرَی تَقَلُّبَ وَجْهِکَ فِی السَّمَاءِ فَلَنُوَلِّیَنَّکَ قِبْلَةً تَرْضَاهَا»؛ نگاه‌های انتظارآمیز تو را به سوی آسمان می‌بینیم، اکنون تو را به سوی قبله‌ای که از آن خشنود باشی باز می‌گردانیم».(1)

به تعبیر مفسّر معروف اهل سنّت، فخر رازی «خداوند در این آیه نفرمود: «قبلة أرضاها؛ قبله‌ای که مرا خشنود سازد»، بلکه فرمود:

«قبله‌ای که تو را خشنود سازد». گویا خداوند می‌فرماید: «یا محمّد کلّ أحد یطلب رضای و أنا أطلب رضاک فی الدّارین ای محمد همگان خشنودی مرا می‌طلبند و من در دنیا و آخرت خشنودی تو را می‌طلبم» اما در دنیا، همان چیزی که در این آیه ذکر شد (که قبله مورد رضایت تو را برگزیدم) و اما در آخرت نیز فرمود: «وَلَسَوْفَ یُعْطِیکَ رَبُّکَ فَتَرْضَی»؛ «به زودی پروردگارت آن قدر به تو عطا می‌کند که خشنود شوی (که شفاعت تو را در حق امت خواهم پذیرفت)(2)».(3)

همچنین قران از پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله با دو وصف رأفت و مهربانی یاد می‌کند و می‌فرماید: « «بِالْمُؤْمِنِینَ رَءُوفٌ رَّحِیمٌ»؛ او نسبت به مؤمنان دلسوز و مهربان است».(4)

1- سوره بقره، آیه 144
2- سوره ضحی، آیه 1
3- مفاتیح الغیب( تفسیر فخر رازی)، ج 4، ص 82
4- توبه، آیه 128