توسل: توحید یا شرک ؟ صفحه 40

نه تنها شرک نیست، بلکه عین توحید است؛ زیرا از ابعاد توحید، توحید در اطاعت و فرمانبری خداوند است و کسی که به اولیای الهی متوسّل می‌شود چون فرمان خدا را اطاعت می‌کند، در حقیقت از خدا فرمانبرداری کرده است. متوسّل مؤمن می‌داند که هر چه در این عالم تحقّق می‌آید و هر جنبشی به وجود می‌آید، با اذن الهی و تحت نظر اوست.

این مسلمان برای رفع تشنگی به سراغ آب و برای رفع گرسنگی به سراغ نان می‌رود و برای درمان از دارو استفاده می‌کند، ولی با این حال می‌داند که اینها واسطه و عالم اسباب هستند و سیراب کننده واقعی، رافع گرسنگی و درمان‌گر حقیقی خداوند است «وَالَّذِی هُوَ یُطْعِمُنِی وَیَسْقِینِ* وَإِذَا مَرِضْتُ فَهُوَ یَشْفِینِ».(1) و اگر به سراغ این امور می‌رود، چون آفریده‌های الهی است و این آثار را خدا در آنها قرار داده است و همه این اشیا به اذن الهی تأثیر گذار است.

توسّل به اولیای الهی نیز از این قبیل است. ما به فرمان خدا برای بخشش گناهان به سراغ اولیای الهی می‌رویم و برای رفع گرفتاری‌ها از آنان می‌خواهیم برای ما دعا کنند و یا مشکل ما را مرتفع سازند، امّا می‌دانیم همه آنها واسطه فیض و مجرای الطاف الهی اند امّا آن کس که رفع مشکل می‌کند خداست، همانگونه که سیراب کننده ما خداست.