توسل: توحید یا شرک ؟ صفحه 8

سوم: ریشه قرآنی توسّل

اشاره

توسّل به اولیای الهی دو گونه است، گاه از خود آنان کمک خواسته می‌شود که با اذن الهی رفع مشکل کنند و گاه نیز از آنان می‌خواهیم که واسطه بین ما و خدا شوند، تا خداوند مشکل ما را رفع کند؛ و این هر دو نحوه توسّل ریشه قرآنی دارد:

1. اولیای الهی با اذن خداوند رفع مشکل می‌کردند!

طبیعی است که هر فرد مسلمان زمانی می‌تواند ولیّی از اولیای الهی را واسطه قرار دهد و یا از وی در دشواری‌ها کمک بخواهد که خداوند چنین اذنی را بدهد، وگرنه نمی‌شود کمک خواست. در واقع مشروعیّت این عمل، متوقّف بر اذن خداوند است.

در قرآن کریم درباره حضرت عیسی علیه السلام آمده است که آن حضرت با اذن الهی مشکلاتی را مرتفع می‌ساخت، بیمارانی را شفا می‌داد و حتی مردگانی را زنده می‌کرد.

در آیه 110 سوره مائده خداوند خطاب به حضرت عیسی علیه السلام می‌فرماید: « «وَإِذْ تَخْلُقُ مِنَ الطِّینِ کَهَیْئَةِ الطَّیْرِ بِإِذْنِی فَتَنفُخُ فِیهَا فَتَکُونُ طَیْراً بِإِذْنِی وَتُبْرِءُ الْأَکْمَهَ وَالْأَبْرَصَ بِإِذْنِی وَإِذْ تُخْرِجُ الْمَوْتَی بِإِذْنِی»؛ و با اذن من، از گِل چیزی به صورت پرنده می‌ساختی و در آن می‌دمیدی و به اذن من پرنده‌ای می‌شد و کور مادرزاد ومبتلا به بیماری پیسی را به اذن من‌شفا می‌دادی‌ومردگان‌را به‌اذن من زنده می‌کردی». (دقت‌کنید)