رهنما112 (به رنگ خدا) صفحه 17

آدم ها در زندگی شان زیاد با این مسئله مواجه می شوند که دیگران و خودشان برایشان مهم می شوند،یعنی مثلاً وقتی می خواهند کار خوبی را انجام بدهند، ته دلشان با خود می گویند چه خوب می شود دیگران هم این را بفهمند. یا اینکه گاهی وقت ها از قصد جلوی دیگران کار خوبی را انجام می دهند تا آن ها ببینند یا حتی گاهی با اینکه هیچ کس هم وجود ندارد که آن ها را ببیند؛ ولی کار را برای خودشان و دل خودشان انجام می دهند، نه خدا و خوشا به حال کسی که کارش فقط برای خدا باشد.

پنجره

امام رضا† می فرمایند:

طُوبَی لِمَنْ أَخْلَصَ لِلَّهِ الْعِبَادَهَ وَالدُّعَاءَ.

خوشا به حال کسی که عبادت و نیایشش را فقط برای خدا انجام می دهد.(1)

باید جهان را در نظر بگیریم با تمام موجوداتش، بعد خودمان را به وسیله یک لباس نامرئی کننده از جهان حذف کنیم و فکر کنیم اصلاً وجود نداریم و نیستیم. آن وقت آیا با این تصور، می شود کاری را برای غیرخدا انجام داد؟! لباس نامرئی کننده مانع می شود از اینکه کسی جز خدا ما را ببیند و دقیقاً تنها گروهی که شیطان نمی تواند به آن ها نفوذ کند و گمراهشان کند،