رهنما112 (به رنگ خدا) صفحه 27

دعا کردن

آدم ها پُر اند از حاجت و درخواست؛ این جزو خصوصیات زندگی اجتماعی آدمی است که آدم ها برای رفع احتیاجاتشان، به یکدیگر نیازمند هستند و از یکدیگر درخواست های گوناگونی دارند.

گاهی وقت ها انسان می داند یک چیزی برایش مفید است و آن را از دیگری درخواست می کند، یک وقت هایی هم هست نتیجه و نهایت کارش را نمی داند؛ یعنی پیش خودش فکر می کند اگر فلان درخواست را داشته باشد، برایش خوب است؛ اما اینکه واقعاً رسیدن به آن درخواست در آینده به نفعش خواهد بود یا نه ، نمی داند!

«خدایا آن خانه 75 متری را برایم جور کن!»، «خدایا من حتماً باید مهندسی برق قبول بشوم، آرزویم را برآورده کن!»، «خدایا به دل این رئیس بینداز مرا بگذارد معاون اداره!»، «خدایا کاری کن مادرم راضی بشود با همین کسی که دوست دارم، ازدواج کنم!» و... .

آیا یقین دارد رسیدن به آن خانه برایش خوب است؟ آیا یقین دارد اگر مهندسی برق قبول بشود، عاقبت بهتری دارد؟ آیا یقین دارد اگر معاون اداره بشود، برایش خوب است و به گناه کشیده نمی شود؟