- درآمد 1
- اشاره 2
- فصل اول .نقطه گذاری! 2
- منیت 3
- اشاره 3
- پنجره 4
- پنجره 5
- پنجره 6
- پنجره 6
- اشاره 7
- فصل دوم .بنده، بنده هستم! 7
- بندگی 8
- اشاره 8
- پنجره 9
- پنجره 10
- پنجره 11
- پنجره 13
- اشاره 14
- فصل سوم .انسان نامرئی 14
- پنجره 16
- اخلاص 16
- پنجره 17
- پنجره 18
- پنجره 19
- فصل چهارم .بازیگری عاشقانه! 20
- اشاره 20
- زیبا شناسی 21
- پنجره 22
- پنجره 23
- پنجره 24
- پنجره 25
- اشاره 26
- فصل پنجم .درخواست های غیرعالمانه! 26
- دعا کردن 27
- پنجره 28
- پنجره 29
- پنجره 29
- پنجره 30
- اشاره 32
- فصل ششم .در جست وجوی نقشه گنج! 32
- وظیفه 33
- پنجره 33
- پنجره 34
- پنجره 35
- پنجره 36
- خلاصه 37
- بیشتر بخوانیم 38
هستیم. باید خود را در مقابل خدا کوچک، حقیر و ناچیز ببینیم. باید «میم» و «نون» در روحمان از یکدیگر جدا باشند. وصل شدن این دو حرف به یکدیگر فرزندانی می دهد به نام های «غرور»، «خودپسندی» و «خودبرتربینی».
پنجره
امام رضا در این باره می فرمایند:
لایری أَحَدًا إِلاّ قالَ: هُوَ خَیرٌ مِنّی وَ أَتْقی:
«عقل شخص مسلمان کامل نیست، مگر اینکه» احدی را ننگرد، جز اینکه بگوید: او از من بهتر و پرهیزکارتر است.(1)
همین یک نقطه، همین دایره ریز کوچک اگر بین «میم» و «نون» وجودمان قرار بگیرد، شیوه زندگی مان را عوض می کند. آن زمان است که دیگر احساس نمی کنیم کسی یا چیز خاصی هستیم و روحمان به اصل خودش بازمی گردد، به اصل فقیر بودنش در مقابل دارایی های خدا، به اصل هیچ بودنش در مقابل قدرت خداوند و به این اصل که اگر چیزی هم دارد، لطف خداست و از خودش نیست و اساساً انسان بدون خدا وجود ندارد. همین یک نقطه کوچک میان جهنمی شدن و بهشتی شدن آدم ها فاصله می اندازد:
1- . بحارالأنوار، ج75، ص33.