توسل صفحه 14

وَلَوْ أَنَّهُمْ إِذ ظَّلَمُواْ أَنفُسَهُمْ جَآؤُوکَ فَاسْتَغْفَرُواْ اللّهَ وَاسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ لَوَجَدُواْ اللّهَ تَوَّابًا رَّحِیمًا. (1)

«و اگر این مخالفان هنگامی که به خود ستم کردند، به نزد تو می آمدند و از خدا طلب آمرزش می کردند و پیامبر هم برای آنان استغفار می کرد، خدا را توبه پذیر و مهربان می یافتند».

رفتن نزد پیامبر(صلی الله علیه و آله) اختصاصی به حیات آن حضرت میان مسلمانان ندارد، زیرا خداوند می فرماید:

وَلاَ تَحْسَبَنَّ الَّذِینَ قُتِلُواْ فِی سَبِیلِ اللّهِ أَمْوَاتًا بَلْ أَحْیَاء عِندَ رَبِّهِمْ یُرْزَقُونَ. (2)

«ای پیامبر!» هرگز گمان مبر کسانی که در راه خدا کشته شدند، مردگانند بلکه آنان زنده اند و نزد پروردگارشان روزی داده می شوند» .

توسّل به پیامبر(صلی الله علیه و آله) عبادت مستمرّی است که بعد از رحلت آن حضرت نیز به آن عمل می شد و مسلمانان آن را روا می دانستند وبعد از وفات پیامبر(صلی الله علیه و آله) پیوسته آن را انجام می دادند.

برخی از مفسّران نیز عدم اختصاص آیۀ شریفه به حال حیات پیامبر(صلی الله علیه و آله) را پذیرفته اند، (3) پس مانعی از ارتباط با خداوند و درخواست بخشش گناهان از او و یا رسیدن به حاجات دینی و دنیایی

1- (1) - نساء: 64.
2- (2) - آل عمران: 169.
3- (3) - تفسیر ابن کثیر: 532/1.