توسل صفحه 20

از موارد توسّل، گفتار شخصی است که به رسول اکرم(صلی الله علیه و آله) می گوید: از تو درخواست می کنم که در بهشت همراه شما باشم... ومقصود از توسّل آن نیست که آن حضرت بدون واسطه مستقلّا ً سبب شفاعت کننده باشد» (1).

ابن تیمیّه از احمد بن حنبل در کتاب منسک المروزی نقل می کند که او توسّل به پیامبر و دعا در نزد آن حضرت را روا می دانست. و نیز همین را از ابن ابی دنیا و بیهقی و طبرانی با نقلهای متعدّد - که به صحیح بودن آنها گواهی می دهد - نقل می کند». (2)

شافعی نیز از معتقدان به جواز توسّل است . او می گوید:

«هنگامی که حاجتی برایم پیش آید، نزد قبر ابوحنیفه می روم ودو رکعت نماز به جای می آورم وبه او تبرّک می جویم وحاجت خود را از خداوند نزد او می خواهم وطولی نمی کشد که حاجتم برآورده می شود». (3)

ابو علی خلال (دانشمند بزرگ حنبلی ها) از دیگر کسانی است که معتقد به جواز آن می باشد. او می گوید:

«هرگاه امری مرا اندوهناک سازد، به سوی قبر موسی بن جعفر(علیه السلام) می روم وبه او توسّل می جویم وخداوند آنچه را که مورد نظرم است، برایم آسان می کند». (4)

1- (1) - وفاء الوفاء ، سمهودی: 2 / 1374.
2- (2) - التوسّل والوسیله ابن تیمیه: 145 و 144، نشر دار الآفاق، سال 1399 ه-. ق.
3- (3) - تاریخ بغداد: 1 /123 باب ما ذکر فی مقابر بغداد.
4- (4) - تاریخ بغداد: 1 /123 باب ما ذکر فی مقابر بغداد.