توسل صفحه 35

این روایت را نسایی، بیهقی، طبرانی، ترمذی وحاکم در مستدرک نقل کرده اند (1).

این روایت ، مشروعیّت توسّل را مورد تأکید قرار داده است ؛ زیرا پیامبر(صلی الله علیه و آله) به شخص نابینا یاد دادند که به وسیلۀ آن حضرت، متوجّه خدا گردد و او را شفیع قرار دهد تا حاجتش برآورده شود. مراد از پیامبر(صلی الله علیه و آله) خود حضرت می باشد که به وسیلۀ منزلت ومقام ایشان به خدا متوجّه شویم(نه دعای ایشان).

2- عطیّۀ عوفی از ابی سعید خدری نقل می کند:

«پیامبر(صلی الله علیه و آله) فرمود: کسی که از خانه اش برای نماز بیرون رود وبگوید: خدایا ! از تو درخواست می کنم به حقّ سؤال کنندگان از تو واز تو درخواست می کنم به حقّ این راه رفتنم که من از روی نافرمانی، خوشگذرانی ریا وشهرت از خانه بیرون نیامدم . من برای پرهیز از خشم تو و تحصیل رضای تو خارج شدم، از تو درخواست می کنم مرا از آتش بازداری وگناهان مرا ببخشی؛ زیرا گناهان را جز تو کسی نمی بخشد. خداوند ، خود به او توجّه پیدا می کند وهفتاد هزار فرشته برای او استغفار می کنند». (2)