تويي كه اوهام از درك ذات تو درمانند و افهام از چگونگي تو عاجز آيند و ديدگان جاي تو در نيابند.
تويي كه به حدي محدود نيستي و به صورتي تجسم نيافتهاي و فرزندي نياوردهاي كه خود از ديگري زاده شده باشي.
تويي كه تو را ضدي نيست كه به دشمنيت بر خيزد و همتايي نيست تا بر تو پيشي جويد و همانندي نه كه با تو دم برابري زند.
تويي كه آفرينش آغاز كردي و موجودات بيافريدي و احداث كردي و ابداع كردي و هر چه ساختي نيكو ساختي.
بار خدايا، منزهي تو. شگفتا چه بزرگ است شأن و منزلت تو، چه بلند است مكانت و مقام تو و چه نيكو حق و باطل از يكديگر جدا ساختهاي.
منزهي تو، اي خداوند مهربان، چه فراوان است مهرباني تو، اي خداوند رءوف، چه عظيم است رأفت تو، اي خداوند حكيم، چه شگفت است دانايي تو.
منزهي تو، اي پادشاه، چه بسيار است قدرت تو، اي بخشنده، چه بياندازه است توانگري تو، اي رفيع پايه، چه والاست رفعت تو. تويي دارنده شكوهمندي، تويي دارنده بزرگواري، تويي در خور سپاس و ستايش.
منزهي تو، اي خداوندي كه دستت به نيكيها گشاده است. اگر هدايتي هست، از جانب توست. هر كس از متاع اين جهاني يا ثواب آن - جهاني چيزي از تو خواهد، بيابد.
منزهي تو، اي خداوندي كه هر چه در عرصه پهناور علم تو جاي دارد در برابرت خاضع است و هر چه فرود عرش توست در برابر عظمتت خاشع است و همه آفريدگانت در برابرت سر تسليم فرو دارند.
منزهي تو، نه به حواس ما در آيي، نه به دست پسودن و لمس احساس شوي، نه كس بر تو مكري تواند كرد، نه كس از تو چيزي پنهان تواند داشت، نه كس تواند با تو راه خلاف پويد يا با تو منازعه كند يا بر تو چيره گردد يا با تو جدال كند يا بفريبدت يا بر تو كيدي انديشد.