فروغ ولایت در دعای ندبه صفحه 17

بن المشهدی دعای 107 (نسخه خطی) هر دو نسخه از کتابخانه آیت الله مرعشی نجفی. اقبال، ص255 299. مستدرک، ج3، ص521. زاد المعاد. و تحفه الزائر علامه مجلسی. رساله جواز تسامح در ادله سنن شیخ. معجم البلدان. شرح دعای ندبه شریف صدر الدین محمد طباطبائی.

بررسی و پاسخ به پرسش درباره جمله لیت شعری این استقرت بک النو

برای اینکه پرسش بهتر بررسی شود، لازم است نخست ذوطوی، و رضوی، این دو مکان مقدس را، بشناسیم، و سپس جواب را مطرح کنیم.

ذو طوی: «مجمع البحرین» می گوید: ذو طوی بفتح طاء و ضمّ، امّا ضمّ مشهورتر است، موضعی است در داخل حرم، در یک فرسخی مکّه که از آنجا خانه های مکّه دیده می شود «قاموس» گفته است، ذوطوی مثلثه الطاء که گاهی هم با تنوین تلفظ می شود موضعی است نزدیک مکّه.

«معجم البُلدان» از جوهری نقل کرده است که: ذی طوی به ضم طا موضعی است نزدیک مکّه.

«أخبار مکّه المشرفه» [1] می نویسد: ذوطوی نمازگاه پیغمبر صلی الله و علیه و آله است. هر زمان آن حضرت به مکّه تشریف می آوردند در ذی طوی فرود می آمدند، و شب را در آنجا توقف فرموده، نماز صبح را در آنجا می خواندند.

و نیز در «أخبار مکّه المشرفه» [2]، روایت شده است که ذوطوی بطن مکّه، یعنی زمین آن است.

بنا بر این به هر یک از این دو معنی که مراد باشد، ذوطوی مکانی است مقدّس و محترم و مبارک و محل نزول رسول خدا صلی الله و علیه و آله است.

رضوی: «رضوی» به فتح راء مانند سَکری، کوهی است مقدّس و مبارک که از کوههای مدینه طیّبه بوده و در

نزدیکی ینبُع قرار دارد و دارای دره ها و زمینها و مسیلها و آبها و درختها می باشد، و آن ابتدای کوههای تهامه است، و تا مدینه چهار شب راه است، و در مدح و فضل آن رویاتی وارد شده است [3].