فروغ ولایت در دعای ندبه صفحه 18

اما پاسخ

اینکه فرمودید: غیبت امام علیه السلام به این صورت نیست که در مکان مخصوصی منزل گزیده باشد، و از آنجا بیرون نرود، سخنی حق و صحیح است. آن حضرت نه در رضوی، و ذی طوی، و نه در سرداب غیبت، چنانچه بعضی از اهل سنّت به شیعه افترا بسته اند، پنهان نمی باشند، و این سخن که آن حضرت در سرداب غایب شده، و از أنجا ظاهر می شود، و شیعه انتظار بیرون آمدن ایشان را از سرداب می کشند، یکی از افتراهای شاخ دار آشکار است [4] و در موضوع رضوی و ذی طوی نیز مطلب به همین قرار است یعنی این دو محل نیز جایگاه حضرت صاحب الزمان علیه السلام در طول زمان غیبت نمی باشد. نه شیعه امامیّه این را گفته و حتی اهل سنّت هم به ایشان آن را نسبت نداده اند.

بله، فقط در مورد محمد حنفیّه نقل شده است که برخی از فرق کیسانیّه [5] که اکنون قرنها است منقرض شده و از بین رفته اند، این عقیده را داشته اند که وی در کوه رضوی اقامت گزیده است.

این مطلب هم که آن حضرت در عصر غیبت در مکان معیّنی قرار ندارند، بلکه به هر جا و هر مکان بخواهند تشریف می برند، و وظایفی را که دارند انجام می دهند، و این ما هستیم که آن حضرت

را نمی بینیم، صحیح است، و در همین دعای ندبه در این جمله «بنفسی أنت من مغیّب لم یخل منا = جانم به فدایت ای که از چشم ما نهانی ولی از اجتماع ما به دور نیستی». به این معنی تصریح شده است، و از نهج البلاغه و اخبار و احادیث دیگر نیز استفاده می شود [6] و در عبارت یکی از زیارات است:

«السلام علی الامام الغائب عن الابصار الحاضر فی الامصار = سلام بر امامی که از چشم ها پنهان و حاضر در شهرها است».

پاورقی

[1] ج1، ص436.
[2] ج1، ص197.
[3] وفاء الوفا باخبار دار المصطفی، فصل7 از باب5 و فصل8 از باب هفتم، ص926 و 927. ج3، ص1218 و 1219، ج4.
[4] در دو کتاب نوید امن و امان، ص204 206، و منتخب الاثر، ص371 373، تألیف نگارنده این موضوع بطور مفصل بیان شده، و بطلان این افترا آشکار گردیده است.