- پیشگفتار 1
- دعای ندبه 4
- مقدمه 5
- پرسشهایی که می شود 8
- اعتبار سند دعای ندبه 12
- اخبار من بلغ و تسامح در ادله سنن 16
- بررسی و پاسخ به پرسش درباره جمله لیت شعری این استقرت بک النو 17
- ارتباط امام با ذی طوی و رضوی 19
- دعای ندبه و امامت ائمه اثنی عشر علیهم السلام 22
- دعای ندبه و معراج جسمانی 23
- کلام تحقیقی یکی از اساتید بزرگ علم و ادب 25
- کلام تحقیقی یکی از اساتید بزرگ علم و ادب 27
- دعای ندبه و بدعت 28
- دعای ندبه و آیه و اجعل لی لسان صدق فی الاخرین 33
- قرآن مجید، و جمله و أوطأته مشارقک و مغاربک 35
- دعای ندبه و علم پیغمبر و امام 38
- دعای ندبه و آیه مودت 53
- دعای ندبه و عقل 67
- بررسی جمله یابن الطور والعادیات 71
- دعای ندبه و کفر و شرک 73
- دعای ندبه و رکود فعالیتهای اسلامی 79
جوابش این است که: بدعت، وارد کردن کار و روشی است از پیش خود در برنامه های شرعیه، که نه بالخصوص از پیغمبر و ائمه: در باره آن دستوری صادر شده، و نه عموم یا اطلاق دستورات و اوامر آن بزرگواران شامل آن باشد، و دعای ندبه:
اولاً؛ چنانکه گفته شد بالخصوص وارد شده، و اطمینان به صدورش هست، و هیچ کس از پیش خود آن را نیاورده، و لااقل کسانی که می خوانند اطمینان به صدور آن دارند.
ثانیاً؛ بواسطه آنکه متضمّن حمد و سپاس خدا بر قضا و قدر او، و ذکر فضایل و مناقب و مصائب اهل بیت است، عمومات دعا و حمد، و ذکر فضایل و مناقب و مصائب، شامل آن می شود.
و ثالثاً؛ این دعای ندبه را اگر شخص از پیش خود هم إنشا کند و بخواند، بدعت نیست، مثل اینکه خطبه یا قصیده ای مشتمل بر این مطالب انشا کند و مانند «دوازده امام خواجه» آن را برای مردم بخواند، یا مردم آن را بخوانند. این نه خلاف سنت پیغمبر اکرم صلی الله و علیه و آله
و سلم است و نه بدعت است، و نه وارد کردن چیزی است در دین. این همان اجرای تعالیم و برنامه های دین است که به حسب صور و مصادیق و مظاهر، مختلف می شود.
و اما ساختن مهدیه و منتظریه و قائمیه نیز، بدعت نیست مانند حسینیه [1] زیرا اگر ما برای ذکر فضایل و مناقب، خانه ای بسازیم و آنجا را «دار الفضایل» بنامیم، یا برای قرائت قرآن و تعلیم تجوید خانه ای به نام «دار القرائه» یا «دار الحُفّاظ» بنا کنیم، یا برای تعلّم و آموزش علوم اسلامی و فقه و تفسیر و حدیث، خانه دیگر، و اسم آن را «مدرسه» بگذاریم، یا برای مطالعه و قرائت کتب، «دار الکتب» یا کتابخانه درست کنیم، یا برای رسیدگی به حال فقرا و مستمندان و جمع آوری اعانه، محلی به نام خانه نیکوکاری بسازیم، یا «دار الایتام» یا پرورشگاه یا بیمارستان یا زایشگاه قربهً الی الله تعالی تأسیس کنیم، همه مشروع و اجرای دستورات اسلام و برنامه های دین و
اطاعت اوامر: (تعاونوا علی البر والتقوی) [2] و (ولتکن منکم اُمه یدعون الی الخیر ویأمرون بالمعروف وینهون عن المنکر) [3] و (إن الله یأمر بالعدل والاحسان) [4] و اوامر دیگر است.
مجرد اینکه در عصر پیغمبر صلی الله و علیه و آله و سلم این بناها نبوده، دلیل بدعت نمی شود.
بله، اگر غرض کسی از این بناها ایجاد تفرقه بین ملسمانان و تشعّب و دو دستگی و اغراض شخصی و فردی و هم چشمی و رقابت و سوء استفاده و جاه طلبی باشد، البته مذموم است، و اگر به قصد منصرف ساختن مسلمانان از مساجد،
و ایجاد ما به الامتیاز مذهبی و اجرای برنامه های غیر مشترک و غیر وارد، و خواندن اوراد و اذکاری که نرسیده (مثل ذکر جبرئیلیّه یا یونسیّه به عدد مخصوص و امثال آن) محلی مثل خانقاه بسازد بدعت و ضلالت است.