- پیشگفتار 1
- دعای ندبه 4
- مقدمه 5
- پرسشهایی که می شود 8
- اعتبار سند دعای ندبه 12
- اخبار من بلغ و تسامح در ادله سنن 16
- بررسی و پاسخ به پرسش درباره جمله لیت شعری این استقرت بک النو 17
- ارتباط امام با ذی طوی و رضوی 19
- دعای ندبه و امامت ائمه اثنی عشر علیهم السلام 22
- دعای ندبه و معراج جسمانی 23
- کلام تحقیقی یکی از اساتید بزرگ علم و ادب 25
- کلام تحقیقی یکی از اساتید بزرگ علم و ادب 27
- دعای ندبه و بدعت 28
- دعای ندبه و آیه و اجعل لی لسان صدق فی الاخرین 33
- قرآن مجید، و جمله و أوطأته مشارقک و مغاربک 35
- دعای ندبه و علم پیغمبر و امام 38
- دعای ندبه و آیه مودت 53
- دعای ندبه و عقل 67
- بررسی جمله یابن الطور والعادیات 71
- دعای ندبه و کفر و شرک 73
- دعای ندبه و رکود فعالیتهای اسلامی 79
این جمله «وأوطأته مشارقک ومغاربک» هم، جمله ای است که از قرآن اقتباس شده، از آیه (رب السماوات والارض وما بینهما ورب المشارق) [3] و آیه (فلا اُقسم برب المشارق والمغارب) [4] و این دو آیه، و آیه (وأورثنا القوم الذین کانوا یستضعفون مشارق الارض ومغاربها) [5] از معجزات علمی قرآن شمرده شده است.
زیرا با
اینکه در عصر نزول قرآن، کروّیت زمین و سایر کرات کشف نشده بود و زمین را ساکن و مرکز می دانستند، و برای آن یک مشرق و مغرب حقیقی زمین، و کرات دیگر و منظومه های شمسی خبر می دهد، و اعلام می دارد که به طور دائم و متوالی و متعاقب به واسطه کرویّت زمین و حرکت آن به دور خود، طلوع آفتاب بر هر نقطه ای از نقاط ارض، حقیقتاً مستلزم غروب آن از نقطه دیگر است تمام نقاط زمین، مشرق و مغرب حقیقی می شود.
در ضمن، این آیات از نظام واحدی که در تمام این کرات و از مشارق و مغارب صدها میلیون کره و منظومه و کهکشان برقرار است خبر می دهد، و نیز خبر می دهد که پروردگار و به وجود آورنده این نظم محیر العقول، خدای واحد یگانه است و این معانی در اخبار نیز مطرح شده و اهل بیت رسالت: هم که مفسر قرآن هستند، از آن خبر داده اند [6] که اینجا محل بیان تفصیلات آن نیست.
پاورقی
[1] سوره اسری، آیه1.
[2] به کتب تفاسیر مراجعه شود.
[3] پروردگار آسمان ها و زمین و آنچه میان آنها است و پروردگار مشرق ها. (سوره صافات، آیه5).
[4] پس نه قسم به پروردگار مشرق ها و مغرب ها. (سوره معارج، آیه40).
[5] و به ارث دادیم قومی را که استضعاف می شدند، مشرق های زمین و مغربهای آن. (سوره اعراف، آیه137).
[6] صحیفه سجادیه، «دعائه عند الصباح والمساء» و وسائل، ج1، ب116، ص237.