فروغ ولایت در دعای ندبه صفحه 73

ائمه: و فرزندان پیغمبر صلی الله و علیه و آله و سلم به این خطابات؟ من که باور نمی کنم یک نفر، هر چه هم کم ذوق باشد، این قدر کج فکر باشد که این جمله ها را مثل شما معنی کند.

به هر حال اگر شما معنی این جمله ها را نمی فهمید و جرأت نمی کنید آن را بگوئید، ما و دیگران با صدای بلند می گوئیم، و امام را با این جمله های پر معنی و فیاض، مدح و ستایش می نمائیم.

دعای ندبه و کفر و شرک

اگر کسی بگوید دعای ندبه کفر و شرک است، چون خواندن غیر خدا شرک است، و در این دعا شما امام را می خوانید و برای حوائج خود او را ندا می کنید و...

جواب این است که: اکنون از مرگ ابن تیمیّه (متوفای 728ق) ششصد و شصت و چهار سال می گذرد، صدها سال است شبهات او مطرح شده و پاسخ های مستدل و برهانی، به شبهات او و پیروانش، که فتنه ها بر پا کرده و آن همه قتل نفوس مرتکب شدند و تفرقه ایجاد کردند، و آلت دست استعمار شدند، داده شده است، و صدها کتاب از اهل سنت و شیعه بطلان این فرقه را آشکار ساخته اند؛ و اکنون که برخی از پیروان ابن تیمیه و محمد بن عبدالوهاب رو به اعتدال کرده، و متوجه می شوند گذشتگان آنها خسارت های جبران ناپذیر به اسلام وارد کردند، و می فهمند که تهمت هائی که به مسلمانان می زدند، و آنها را کافر و مشرک می شمردند، مبنی بر جمود و تعصب باطل فرقه ای یا تحریک و دسایس

سیاسی بوده، نمی دانم چرا این زمزمه ها از نو آغاز شده، و از کجا و کدام منبع استعمار طلب، الهام می گیرند، و با التزام به عقاید تشیع این نغمه ها را برای چه آغاز کرده و مقصدشان چیست؟!

اگر بگوئیم تحفه نو ظهوری است، که همه می دانند که بچه های شیعیان حجاز و قطیف نیز جواب این شبهه را یاد گرفته اند.

علمائی مانند «کاشف الغطاء» و سید محسن امین که افتخار عالم اسلام می باشند، در عصر خودمان به این شبهات جواب داده اند.

مسأله شفاعت و توسل و دعا، همه حدود و ثغور و مرزهایش روشن شده است.

شما بگوئید این آیات: (فلا تدعوا مع الله أحداً) [1] و (قل انما أدعو ربی، ولا اُشرک به أحداً) [2] و (انّ الذین تدعون من دون الله عباد أمثالکم) [3] و (ومن أضل ممن یدعوا من دون الله من لا یستجیب له الی یوم القیامه، وهم عن دعائهم غافلون) [4] چه ارتباط با دعای ندبه و خطاب به امام عصر دارد، که اولاً، گفتم مخاطب قرار دادن غائب در مقام اظهار علاقه و تألّم از هجر و فراق، و این گونه امور، یک امر عرفی و ذوقی است که غرض خطاب حقیقی نیست بلکه به داعی اظهار اندوه و تأسف این گونه خطابات می شود. بنا بر این دعای ندبه به حساب ایراد کننده هم کفر و شرک نخواهد بود، زیرا خطاب به داعی دیگر، یا معنی دیگر، استعمال می شود.